Sylwester. Naprawdę ostatni dzień roku. Czas na jakieś podsumowania? Nie. Patrzymy raczej tylko w przyszłość. Na nadchodzące miesiące, które spędzać będziemy w Ameryce Południowej. Od rana beztroskie leżakowanie. Czytamy dużo o krajach w których będziemy, by być jak najlepiej przygotowanym.
O 14.00
Dziś ponownie pobudkę mieliśmy o godzinę później. Wczoraj kapitan ogłosił ponowną korektę obowiązującego czasu. Pomimo powolnego tempa jego zmiany nasz organizm dalej funkcjonuje jeszcze w starym rytmie. Nie jest to jakiś wielki dyskomfort, ale pobudki nie wydają się już takie wczesne.
Od wypłynięcia z Dakaru mamy cały czas ładną pogodę. Co prawda dziś w nocy był spory deszcz, bo cały pokład jest mokry, a nawet spore kałuże się zebrały w zagłębieniach. Jednakże od rana było ładnie, morze leciutko tylko pofałdowane delikatnym wiaterkiem.
Pobudka była dziś dosyć przyjemna, z powodu wczorajszego przesunięcia czas, ponownie o godzinę wstecz. Wstajemy sprawnie, a nawet chwilkę przed czasem i wpół do ósmej jesteśmy w jadalni. Pochłaniamy jogurt, dżem i bułeczki. Zmuszam się do jednej, pomimo, że są pachnące jest dla mnie za wcześnie na posiłek.
O trzeciej w nocy statkiem zaczyna bujać. To niechybny znak, że Afryka zostaje w tyle za nami. Żegnajcie Afrykańczycy i niekupione pamiątki z cyklu maski, figurki, magnesy i koszulki z napisem Senegal (Łukasz może nie będzie niepocieszony…).
W normalnym tempie: 28 – 30 km na godzinę – wypływamy z portu.
A było to tak: Śpię, śpię, nagle jakiś pająk po mnie zaczyna chodzić. Ale jakiś taki wielki jest, włochaty jakby… Ciągnie mnie i szarpie…? Sen to jeszcze, czy już się obudziłem? Czuję rękę na sobie i słyszę w końcu głos:
– Krzyśku, Krzyśku wstawaj !
Dzisiejszy ranek rozpoczął się później niż zwykle. Śniadanie zostało przesunięte na godzinę 8,30. Tradycyjnie włosko – kawa, herbata i słodkie bułki.
Po śniadaniowy czas spędziliśmy w kabinie, robiąc nasze językowe lekcje, przygotowując materiały do strony, którą mamy nadzieję uzupełnić w Dakarze.
Kucharz zaprosił mnie dziś po lunchu do kuchni. Pokazał menu które przygotował na wieczorną kolację. Wszak to dziś wigilia.
Mówię do męża: ubiorę sukienkę, a Ty musisz ubrać białą koszulę i krawat. Przytaknął. Oczywiście żart, przecież nie zabrał tego na wyprawę.
Wczoraj kapitan ogłosił przez radiowęzeł, że w nocy zmienia się czas obowiązujący na statku. Cofnęliśmy zegarki o jedną godzinę. Z tego powodu rano przed śniadaniem było już prawie całkiem widno.
Rozmowy przy śniadaniu:
– Zjesz płatki?
– Eee, pewnie niedobre, takie jak z Tesco.
Dziś niedziela. Mój mąż nie wstał dziś na śniadanie. Mruczał, że yymm. Więc poszłam sama na śniadanie, pogoda dziś piękna. Jesteśmy blisko Gibraltaru, jutro Wyspy Kanaryjskie.
Śniadanie jak zwykle. Czyli kawa i jakaś wędlina, słodkie bułeczki i sok. Niemiłosiernie rozwodniony sok pomarańczowy.
