998 dzień wyprawy

Gorąco, pysznie, dzisiaj zakupy. Wyjazd do Flamingo. Ogądamy mannaty.

Manaty to jedne z najbardziej zaskakujących mieszkańców Everglades. Wyglądają jak połączenie wielkiego ziemniaka i leniwego pluszaka, ale to właśnie ich spokojne podejście do życia sprawia, że każdy turysta robi im miejsce sercu. W ich świecie pośpiech jest nieelegancki. Liczy się cisza, ciepło i rośliny wodne w zasięgu pyska. Pływają między kanałami niczym emerytowani arystokraci, którzy znaleźli wymarzoną rezydencję: zawsze ciepło, zawsze jedzenie pod nosem i zero stresu.

Choć sprawiają wrażenie odpornych jak pontony, w rzeczywistości są bardzo delikatne. Jedna łódź, która płynie za szybko, może je poważnie zranić. Dlatego w Everglades znaków „No wake zone” (czyli „bez fal”) jest tyle, co komarów przy grillu. To one spowalniają ludzi w motorówkach, każąc im choć przez chwilę dopasować się do tempa natury. A tempo manaty? To mistrzostwo minimalizmu: potrafi przez pół godziny wpatrywać się w roślinę, zanim w końcu ją zje.

Obok takiej filozofii naprawdę trudno nie zwolnić. I nagle Everglades przestaje być tylko mokradłem pełnym aligatorów, a staje się przestrzenią, gdzie człowiek uczy się od wielkiego wodnego ziemniaka, jak żyć wolniej i bardziej uważnie.

Z Everglades jedziemy do Biscayane. Tu podobno tylko łodzią, by na wyspy barierowe dotrzeć, ale 84 USD wydaje nam się trochę drogie na 3 h. No wszystkiego nie można zobaczyć. Spacerujemy trochę po brzegu, podziwiamy widoczne w oddali na horyzoncie Miami.

Potem już tylko zakupy i szybko na camping, czeka pieczenie steków, a niestety klima w Buicku przestała pracować i w upale na ten kamping wracamy. Ciągle wymiennie używam „c” i „k” przy tym wyrazie. Nic to…

21.11.2025