Kambodża – pięćdziesiąty trzeci dzień wyprawy

droga do bb 191

Budzik na chwilę przed 6 rano zrywa nas za snu. Poranną toaletę zakłóca niezbyt miły gość. W łazience znajdujemy małą jaszczurkę koło wanny. Nie daje się wyprosić, więc dajemy jej spokój i schodzimy na śniadanie. Chwilę przed 7 godziną w recepcji pojawia się kierowca busa, który jak mówi zabierze nas do łodzi płynącej do Battambang. Cieszymy się, bo jesteśmy już ostatni do kompletu miejsc w aucie. Jednak nasza radość nie trwa zbyt długo. Bus po przejechaniu kilkuset metrów zatrzymuje się i dowiadujemy się, że mamy przesiąść się do większego, który stoi obok z innymi turystami jadącymi w tą samą drogę. W środku jest jeszcze tylko 5 wolnych miejsc siedzących. Dwa z przodu zajmuje para z Niemiec, Kotek siada na rozkładanym siedzeniu pomiędzy rzędami. Ja na podobnym przed, a przede mną jeszcze jedna osoba. W aucie jest komplet pasażerów a na wejście czekają jeszcze dwie osoby. Przestrzeń za kierowcą z tyłu i pomiędzy siedzeniami Wypełniona jest pod sufit ogromną górą bagaży. Bardzo wyluzowany młody chłopak z obsługi, bez mrugnięcia okiem zachęca do wejścia i stania w aucie dwójce pozostałych turystów pomiędzy bagażami. Dosłownie na jednej nodze. A sam zajmuje swoje miejsce obok kierowcy i ku mojemu zdumieniu zapina pasy bezpieczeństwa. Nie przychodzi mi do głowy żadna logiczna myśl, którą można się kierować tak postępując. Witamy w Kambodży… Przeciążony na maksymalnie mini autobus, jak z kiepskiej komedii z 24 pasażerami rusza i jedziemy. Zatrzymujemy się po kolejnych 5 minutach. Kolejny człowiek z wielkim plecakiem ma wsiąść do busa. Jest to już tak zabawne, że nie ma słów, choć oczywiście może być żałosne. Jedziemy więc, z trzema osobami ponad dopuszczalną ilość.

droga do bb 131
Droga po wyjeździe z miasta zaczęła się powoli pogarszać i po 15 minutach zamieniła się dziurawą szutrówkę. Podskakiwaliśmy na siedzeniach, a najbardziej trzy osoby stojące pomiędzy nami, ściśnięte bagażami. Droga prowadziła jakby wałem, w którymś momencie ujrzeliśmy niewielki kanał, może 8-10m szerokości i kilka łódek mogących pomieścić około 40 ludzi.

droga do bb 115

Brzegi były bardzo błotniste i śliskie. W niezbyt głębokiej wodzie stały co kawałek osoby i zarzucały niewielkie siatki. Zaczęto wynosić torby, walizy i plecaki z busa i zajęliśmy miejsca w łódce. Drewniane ławki miały nam służyć za dzisiejsze siedzenie na kolejne jak przypuszczaliśmy 6 godzin.

droga do bb 214

W całości podróż łodzią zajęła 9 godzin. Przybyliśmy w linii prostej 80km… może mniej. Ale rzeka bardzo meandrowała, niektóre zakręty były nawet o 180 stopni. 9 godzin. Tyle jak się okazało płynęliśmy do Battambang. Z powodu obniżającego się stanu wody w jeziorze Tonle Sap, w bardzo wielu miejscach dosłownie szorowaliśmy o dno. Były miejsca gdzie lodź parę razy utknęła z tego powodu,sternik musiał cofnąć ją i z rozpędu przebić się przez płytszy odcinek.
Dodatkową „atrakcją” rejsu były kilkukrotne utraty sterowności przez lodź, czego następstwem było uderzanie w przeciwny brzeg. Część drogi płynęliśmy wąską i bardzo meandrującą rzeką. Zakola były tak ostre, że nasza może 25 metrowa jednostka nie mieściła się w niektórych. Sternik i pomocnicy odpychali wtedy dziób od brzegów, naprowadzając ja na prawidłowy kurs. Płynęliśmy zatem ze średnią prędkością 25 km/h, a na pewno tak to wyglądało.

droga do bb 238
W pierwszej części rzeki, gdzie woda jest jeszcze dosyć głęboka,przy samym jeziorze, na wodzie posadowionych jest sporo domostw. Nie wiem, czy można pisać, o posadowieniu na wodzie. Po prostu trzymają się na grubszych bambusowych platformach, które mają przyczepione plastikowe, odpadowe beczki, zwiększające wyporność. W tak zbudowanych domach, mieszkają na wodzie. poruszają się wszędzie łodziami. Czasem, pomiędzy jedną a drugą jest swoisty mostek, deskę po której można przejść. swoisty rodzaj tratwy zakotwiczona do drzew, rosnących na lądzie. Gdy woda przybiera, a może zwiększyć się nawet okresowo o 3 do 5 metrów w niektórych miejscach, platformy unoszą się wraz z poziomem wody, zapewniając mieszkańcom pewne swoiste bezpieczeństwo, komfort posiadania domu (o ile możemy to tak nazwać), czy też dachu nad głową.

droga do bb 271
Świnia jaka jest każdy wie. My zobaczyliśmy ją z trochę innej strony. Pozamykane w bambusowych klatkach, unoszących się na wodzie, zwierzęta są hodowane na środku szerokiej rzeki, obok pływającego domostwa. W tym kojcach leżą, nie są one większe niż 2mx3m.

droga do bb 220
Po drodze na całej długości rzeki Sangker River, którą płynęliśmy, na brzegach usytuowane są chaty (o ile tak to można nazwać). Często są to drewniane szałasy, małe konstrukcje przykryte liśćmi, sklecone z bambusa, uszczelnione gdzieniegdzie workami, kawałkami plandek czy szmat. Na rzece co kawałek spotykamy liczne łodzie, od malutkich do trochę większych, na wielu widać, że mieszkają w nich ludzie. Lekka, drewniana konstrukcja na środku łodzi. Obok widać ściankę i wiszące garnki. W każdym miejscu są też kobiety, które siedząc na pokładzie, segregują drobne rybki. Rzeka jest pełna ryb. Kambodża wraz z Tonle Sap i okolicznymi dopływami tego jeziora stanowi jeden z najzasobniejszych w ryby obszar.

droga do bb 298
Najbardziej zadziwiające jest, że małe dzieci, których jest pełno, wybiegają na brzeg, gdy widzą łódź i machają, krzycząc głośno.

droga do bb 171
Wieczorem dopływamy do Battambang. Cała gromada naganiaczy czeka na nas na przystani. Co najmniej jakby przyjechał Michael Jackson. Jeden przekrzykiwał drugiego, machając kartką z nazwą hotelu. Nie trzeba rezerwować hoteli. W każdym miejscu gdzie byliśmy, bez problemu można znaleźć hotel w przystępnej cenie. Już na łodzi dostajemy ulotkę, możemy sobie nawet wybrać hotel:). Oglądamy pokoje w jednym i drugim miejscu. Zarzucają nas ceną 20$, ale finalnie za 12$ mamy sympatyczny pokój, ciepłą wodę i wentylator.
Wieczorna kolacja w polecanej przez przewodnik Lonley Planet knajpce – Smokin Pot nie rozczarowuje nas. Miejsce jest może trochę zaniedbane (jak wszystkie tutaj), ale jedzenie świeże, przyrządzane w zasadzie na naszych oczach, i smaczne. Jem oczywiście Amok – tradycyjne danie kuchni khmerskiej. Kawałki kurczaka w sosie z mleczka kokosowego i przeróżnych ziół, z dodatkiem fasoli (chyba) i prawdopodobnie kalafiora (aczkolwiek nie jestem do końca pewna).

Napisz do nas
Facebook
YouTube