Dzień pięćset dwudziesty trzeci – 28. 02.2020
Ranek chłodny. Od jakiegoś czasu to się zdarza, bo zmieniamy często wysokości. Po wczorajszych deszczowych chmurach nie zostało za wiele śladu. Poranne słońce delikatnie przegrzewa, jemy śniadanie tu gdzie spaliśmy, jajka na twardo, awokado i takie tam Przejeżdżające ciężarówki trochę zaburzają harmonię natury, bo miejsce znaleźliśmy wczoraj całkiem ładne.
Dzień pięćset dwudziesty drugi – 27. 02.2020
Dzień zaczął się od nieśmiałych hałasów budowlańców dróg. Nie jemy śniadania przy kapliczce z Maryjką, tu gdzie się wczoraj ustawiliśmy, tylko ruszamy dalej, bo jednak gęstość robót nie sprzyja spokojnemu przyrządzeniu i zjedzeniu śniadania.
Dzień pięćset dwudziesty pierwszy – 26. 02.2020
Ranek głośny prawie jak wieczór, w końcu stoimy przy samej autostradzie kolumbijskiej… Rozmowy z przemiłym panem ochroniarzem tego punktu serwisowego, gdzie stanęliśmy wczoraj są ciekawym punktem poranka. Oczywiście jemy szybie śniadanie, dziś nie za duże, bo raczej znowu tylko kawa, a dla mocniej głodnych koktajl z banana i awokado z sokiem pomarańczowym… Ochroniarz przynosi nam do spróbowania arece, tutejsze placki z mąki kukurydzianej, wypełnione serem.
Dzień pięćset dwudziesty – 25. 02.2020
Noc zimna. Ogrzewanie postojowe oczywiście nie zadziałało jak trzeba, bo za wysoko, 3000 m n.p.m to jednak dla tego urządzenia nie przelewki. Rano pijemy tylko kawę i idziemy zobaczyć sanktuarium patronki Bogoty, czyli Virgen de Guadelupe.
Dzień pięćset dziewiętnasty – 24. 02.2020
Wyjeżdżamy z Bogoty! Ale żeby nie było za łatwo i szybko to jeszcze kilka spraw mamy do załatwienia. Miłym akcentem jest spotkanie się z Rafałem Kośnikiem. To zapalony wędkarz i z pewnością miłośnik mocnych przygód.
Na południu Ekwadoru w prowincji Cañar produkuje się najwięcej bulw. Z tego terenu dystrybuuje się ziemniaki na cały kraj. Uważa się, że bulwę najpierw uprawiano między 8000 a 5000 pne. w regionie dzisiejszych południowych And, na wyżynie peruwiańskiej i północnym zachodzie Boliwii.
