Dzień osiemdziesiąty siódmy 19.12.2018
Wczoraj jeszcze wieczorna wizyta nas czekała. Borkowscy zaprosili nas na wspólne robienie empanadas. Co to była za przygoda. Trzeba przyznać, że mają przepiękny dom. Gdybym tam nie była to nigdy bym nie pomyślała, że w Argentynie może być naprawdę taki porządek i europejskie warunki.
Dzień osiemdziesiąty szósty 18.12.2018
Dzień wyjątkowo obfity w emocje, wszędzie wszystkiego pełno. Rano, po ósmej podjechaliśmy do tokarza. Był. Krzywił się trochę, trochę nic nie mówił, zastanawiał się. No, da się zrobić, powiedział, kiedy pokazaliśmy mu jaką część chcemy dorobić (wytoczyć) Ale mówi, że nie ma takiego materiału z którego można by to zrobić.
Dzień osiemdziesiąty piąty 17.12.2018
No i się zepsuło. Za długo już jeździł bez napraw… zepsuło się to samo co w Urugwaju, tylko z drugiej strony. Dla oszczędności zrobiliśmy wtedy tylko jedną część (bo tylko jedna się zepsuła) a trzeba było robić dwie, skoro było wiadomo, ze to takie badziewie…
Od rana jeździmy do pobliskiego warsztatu tokarskiego.
Dzień osiemdziesiąty czwarty 16.12.2018
Niedziela. Bez rosołu się nie liczy.. Polskie mielone, ziemniaki i kalafior. Po południu lody. Czas jechać stąd. Najwyższy…
Największy problem jest kupić tu swieże warzywa. Krzysztof często rozpacza, bo w San Pedro nie często pojawiają się: por (trzeba na niego polować), zielona pietruszka lub liście selera (korzenie tu nie funkcjonują…) to naprawdę tylko dwa razy w tygodniu i to często zwiędnięte, bo upały wykańczają je..
Dzień osiemdziesiąty trzeci 15.12.2018
Odkryliśmy dwa dni temu lody w San Pedro i teraz nie możemy się oprzeć i każdego dnia zjadamy (pożeramy) ćwierć litra lodów (na głowę oczywiście). Koniecznie trzeba wrócić do ćwiczeń fizycznych. Bo to się źle skończy. Ale smaki – moje ulubione Dulche de leche tentation (karmelowe z karmelem… żyć nie umierać) i czekoladowe z browni.
Dzień osiemdziesiąty drugi 14.12.2018
Chciałoby się dużo napisać, ale naprawdę niewiele się dzieje. Noga się goi, strupy coraz większe i powoli znika zagrożenie zarażenia rany. Gotujemy dużo, ostatnio nawet zrobiliśmy zakwas z buraków, a dziś gotowaliśmy zupę buraczaną… I tak leci dzień za dniem.
Dzień osiemdziesiąty pierwszy 13.12.2018
Do Padre Pascuala przyjechał dziś sobrino (siostrzeniec) rozciął gips, który wczoraj założyli na chorą nogę Pascualowi. Nic już nie mówimy.. Może w Argentynie lekarze to konowały? I każdy wie lepiej co robić i robi to sam? Nie wiadomo
Gotujemy, o 12.00
Dzień osiemdziesiąty 12.12.2018
Odpoczywamy. Chociaż nie całkiem… Okazało się że Padre Pasual w ostatnią sobotę niefortunnie stanął na nogę i złamał ją wzdłuż. Zgrywał chojraka przez parę dni, ale dziś to już naprawdę i boli i noga napuchnięta i zsiniała. Musimy jechać do szpitala.
Dzień siedemdziesiąty dziewiąty 11.12.2018
Wodospady Iguazu. Jedno z najpiękniejszych miejsc jakie widzieliśmy . Noc za to nie była najciekawsza, bo położyliśmy się w okolicach północy, wentylatory chodziły jak szalone, ale tylko hałas robiły i ruszały nieco powietrzem, spać się nie dało, ale jakoś na trzy godziny pokomarowaliśmy.
Dzień siedemdziesiąty ósmy 10.12.2018
No, nadszedł w końcu ten dzień. Ponad 10 dni od planowanego wstępnie terminu, jedziemy dziś do wodospadów Iguazu. Finalne zwiedzanie zaplanowane jest na jutro rano, ale dziś, skoro świt, o 9 rano wyruszamy w kierunku Puerto Iguazu.
