Dzień trzysta dziewięćdziesiąty drugi 20.10.2019
Niedziela. Praca wre od rana, samochód na koniec dnia będzie wyglądał prawie jak nowy. No, dla wprawnego oka oczywiście wszystko widać, ale Defenderek (jak mniemam) czuje się znakomicie po tym opukiwaniu. Dzielnica gdzie mieszkamy jest nam coraz lepiej rozpoznawalna.
Dzień trzysta dziewięćdziesiąty pierwszy 19.10.2019
Sobota pracowita. Zasuwamy ostro (cóż za eufemizm…) Krzysiek się wziął za naprawianie auta, bo trochę mamy wyklepany, to co udało się zrobić przed zamachem medialnym na nas. Ale dużo brakuje. Dzielny mąż bierze się do pracy i faktycznie widać efekty.
Dzień trzysta dziewięćdziesiąty 18.10.2019
Piątek. Podobno mamy się spotkać z rodziną poszkodowanego w centum pojednawczym (centro de conciliacion). Już w głowie metlik, ojciec motocyklisty prosi o przesuniecie spotkania, bo ma dziś i w poniedziałek wizytę w szpitalu z synem. No dobra.
Dzień trzysta osiemdziesiąty dziewiąty 17.10.2019
Po porannej kawie idziemy do Waltera. To kilka kwadr od hostelu w którym teraz jesteśmy. Przenieśliśmy się z tego hostelu Gloria, bo już nas irytowali paskudnie. Słabe miejsce to było. Zresztą większość hosteli jest tu na godziny, dla osób spragnionych szybkiego bycia razem.
Dzień trzysta osiemdziesiąty ósmy 16.10.2019
Cały czas jesteśmy też w kontakcie z Cecylią, Peruwianką, u której nocowaliśmy przed wylotem do Polski i która załatwiła nam parking dla auta. Szuka ona kogoś wśród swoich znajomych, kto mógłby nam pomóc. Zaangażowaliśmy też Ankę motocyklistkę do pomocy.
Dzień trzysta osiemdziesiąty szósty 14.10.2019
Rano idziemy do Rimac’a. Niby wiemy , że jesteśmy bez szans, na załatwienie czekokolwiek, ale próbujemy. Nie dajemy się zbyć, rozmawiamy z jakiś szefem, jakiegoś działu. Dodzwania się do Argentyny, tam gdzie kupiliśmy ubezpieczenie na Peru i Mercosur, ale dziś święto w Argentynie, jakiś przedłużóny weekend.
Dzień trzysta osiemdziesiąty piąty 13.10.2019
Niedziela. Postanowiliśmy dziś jechać do lekarza. Pojechaliśmy do szpitala Anglo-America. taka klinika tutejsza z całkiem niezłym sprzętem. Można powiedzieć, ze po wypadku czułam ogólną słabość, zawroty głowy i takie tam. Przyjemny spacer po mieście i trochę wrażeń.
Dzień trzysta osiemdziesiąty czwarty 12.10.2019
Spełniamy dziś swój obywatelski obowiązek. Idziemy do ambasady i oddajemy głos. Dzień mija leniwie. Stosunkowo. Wczoraj urządziliśmy się w hotelu. Mamy stoli kuchenny, kuchenkę, kawę można zrobić. Z gotowaniem może trochę słabo, ale co tu gotować, jak obiad jemy za 8 soli od osoby, dwudaniowy i kompot (o ile tak można ująć ten płyn…).
Dzień trzysta osiemdziesiąty trzeci 11.10.2019
Tuż po ósmej rano docieramy do ambasady. Razem z konsulem, który będzie dla nas tłumaczył podczas przesłuchania, jedziemy autem ambasady na posterunek policji Apolo. Tam, ten sam policjant, z którym rozmawialiśmy w poniedziałek, spisuje zeznanie. Zadaje dziwne pytania, typu, czy chce pan adwokata, albo jakie znaki były na ulicy w momencie wypadku, albo na jakim biegu jechałem, czy znam stan zdrowia motocyklisty, który uderzył w nasz samochód.
Dzień trzysta osiemdziesiąty drugi 10.10.2019
Dopadła nas schiza. Normalnie czujemy się zastraszeni, aż strach wyjść z hotelu. Dobrze, że nasze auto stoi na parkingu zamkniętym, murowanym, nie widać go w ogóle z ulicy. zdecydowaliśmy wczoraj, że pójdziemy dziś do ambasady. Z naszego hotelu jest blisko, raptem 10 minut piechotą.
