Na co się nastawić? Co warto, a czego nie warto?
Wyjechaliśmy w końcu ze statku. Ostrożnie, delikatnie, nie nerwowo. Przynajmniej tak się staraliśmy. O ile w ładowni, w środku statku było gorąco. To na zewnątrz było bardzo gorąco. 14.30. powietrze nagrzane do nieprzytomności. A my stoimy i czekamy na agenta Grimaldiego.
Dziś wstaliśmy o godzinę szybciej. Po wczorajszym komunikacie kapitana zmieniliśmy ponownie czas, tym razem zegarki przesunęliśmy o godzinę do przodu. Urugwaj leży bowiem w strefie czasowej z różnicą 3 godzinna w stosunku do Europy. Sprawdziłem na GPS, że płyniemy z prędkością około 12 km/h.
Znowu stoimy, wczoraj mieliśmy wrócić na statek najpóźniej do 16. Niestety jakieś komplikacje i opóźnienie z rozładunkiem trzyma nas jeszcze w Zarate. Po śniadaniu zaczynamy pakować się ponownie do worków i sakiew. Przez miesiąc na statku jakby przybyło nam ubrań, bo nie chcą się zmieścić… Ale to przez to, że wypięliśmy podpinki i membrany przeciwdeszczowe z ubrań motocyklowych.
Dziś jest drugi dzień naszego postoju w Zarate. Po wczorajszej wizycie w mieście, mamy ochotę na więcej… („nie będziemy przecież na szipie siedzieć”). Zaraz po śniadaniu pakujemy do plecaka laptopy, dokumenty i ruszamy w kierunku miasta. Cała procedura wyjścia z terminalu powtarza się jak wczoraj.
Poranek przyniósł nam kolejną niespodziankę podczas tej podróży. Tak optymistycznie zaczęte wczoraj wchodzenie do portu okazało się płonną nadzieją. Prędkość statku mocno spadła w porównaniu z ostatnimi dniami. Przed śniadaniem okazało się, że pokonaliśmy około połowy drogi do Zarate. Następnym zaskoczeniem dla nas był kolejny postój przed Buenos Aires.
Oczywiście nie przestawiliśmy zegarków. Zapomnieliśmy. Dzięki temu wstaliśmy rano (lepiej chyba napisać, że zwlekliśmy się z wyra) niby normalnie, ale pędzimy do mesy, a tam cisza i spokój – śniadanie dziś godzinę później przecież, więc messmen i messboy sobie jeszcze śpią.
Moje biodra wołają o pomstę do nieba. Zdecydowałam, że będę mniej jeść, ale jak tu nie jeść, jak Salvadore wchodzi na wyżyny swoich umiejętności kulinarnych. Co prawda gotuje tylko z tego co ma, ale to co przyrządza da się zjeść, a do tego jest tego dużo.
Stoimy. Stoimy już od wczesnych godzin porannych. Wczoraj cały dzień pracowaliśmy nad filmem z rejsu. Żmudna to praca straszliwie. A dziś stoimy w ujściu Rio de la Plata. Ta rzeka tworzy największe estuarium (lejkowe ujście), stanowi wspólne ujście rzek Parana i Uruguay.
Jesteśmy już na wysokości Urugwaju. Powoli kończy się nasza morska część podróży. Zostało nam jeszcze co prawda kilka dni spokojnego życia na statku, ale już czujemy „oddech” nowej przygody, która nas niebawem czeka. Czujemy lekkie podniecenie i dreszczyk emocji przed nieznanym, bardziej wymagającym etapem podróży.
