126 dzień wyprawy
Budzimy się wyspani. Co prawda słońce jest dostyć wysoko i nieco daje zbyt dużo blasku przez te naze zasłonki w oknach, ale jest całkiem przyjemnie, nie ma wielkiego upału. Wychodzimy z auta i z uśmiechem zauważamy, że nie ma wielkich rojów komarów Trochę jest, ale bez przesady.
125 dzień wyprawy
Noc spędzona we czwórkę (Agata + Natalka + Czoju), a nawet w piątkę przebiegła spokojnie. Niewysokie drzewa skutecznie przysłoniły niezachodzące słońce i dały nam odrobinę wytchnienia od jego promieni. Musieliśmy tylko przeprowadzić nad ranem niewielką ale zwycięską potyczkę z komarami, które ponownie zaczęły się przedostawać do wnętrza defenera.
124 dzień wyprawy
Rano oczywiście pełne słońce, ae wiatr o wiele większy. Przestawiamy się do cienia O wyjściu na zewnątrz prawie nie morze być mowy, bo roje komarów są takie, że bez siatki na głowie to po prostu nie ma sensu chodzić…
Nawet śniadanie robimy w samochodzie.
Kolejny dzień w hotelu. Ta noc już nie była taka cudowna jak wczorajsza, bo zaczęliśmy już dostrzegać mankamenty. Jest bardzo gorąco a klimatyzacja jest tak głośna, że trudno spać. Jak ją wyłączysz, to po półgodzinie w pokoju jest tak gorąco, że nie da się spać.
122 dzień wyprawy
Budzimy się rano w hotelu około 9.00 Jezu… jak dobrze. To nasz pierwszy hotel od czasu kiedy opuściliśmy Meksyk. Ba… to nasze pierwsze łóżko, od kiedy opóśliliśmy Meksyk. Nawet nie chce się liczyć ile to trwało. Ale jak to Mama mówi, nie oszczędzajcie na sobie, należy się Wam i takie tam różne, które pozwalają nam zrozumieć, że wydać 110 USD na hotel w Inuvik, zwłaszcza jak się trochę człowiek poczuł nie najlepiej gastrycznie…
Dziś spędzamy dzień w łóżku.
121 dzień wyprawy
Dzień dziś wyjątkowy. Rano opuściliśmy Tuktoyaktuk, a raczej wcześnie w nocy, a może wceśnie rano. Ale od początku… Wczoraj przyjechaliśmy bardzo późno, oczywiście było jasno, słońce w rozkwicie cały czas, to nic, ze 22 czy 23.
Na końcu cypla, tam gdzie kończy się droga, gdzie piękny znak Arctic Ocean, dojechaliśmy, wykończeni i zmęczeni, ale przeszczęśliwi.
120 dzień wyprawy
Wstajemy skoro świt, bo chcemy wcześnie rano zaliczyć przeprawy promowe, które nas czekają. Pierwsza to Peel River, krótka, może 5 minutowa. Druga, za kolejne 70 km – na rzece Mackenzie, znacznie szerszej i o bardziej wartkim nurcie.
Za pierwszą przeprawą, Peel River, znajduje się mała osada Fort Mcpherson, to miejsce gdzie mieszkają „pierwsi osadnicy”, albo „pierwsze narody” czyli po dawnemu Indianie.
119 dzień wyprawy
Wstajemy w miarę wcześnie. Rano także dosyć sporo komarów. Próbujemy jakieś śniadanie zjeść nie jest to jednak łatwe, rezygnujemy szybko ze stania w tym miejscu i ruszamy. Przed nami kolejne wiele kilometrów. Nie ma nic. Na mapce turystycznej niby oznakowane kolejne punkty widokowe i miejsca do kempingowania, a raczej do postoju…Dookoło trochę karłowatych lasów, trochę gór, które z czasem zaczynają się wypłaszać.
118 dzień wyprawy
Kolejne kilometry dojazdu do drogi Dempster Highway. W niecałe 120 km pokonujemy dystans jaki dzieli nas od junctions, czyli skrzyżowania z „naszą” docelową drogą. Około południa wjeżdżamy wreszcie na naszą pierwszą ostatnią prostą do morza arktycznego, Do Tuktuyaktak jakieś 900 km… do Inuvik 736 km… Wjeżdżamy i czujemy ekscytację wielką, bo oto jesteśmy już bardzo blisko zrealizowania naszego pierwszego celu w tej podróży… Już za chwileczkę będziemy na ostatniej prostej do naszego pierwszego głównego celu tej wyprawy.
117 dzień wyprawy
Przedłużony dzień w tych północnych regionach świata w czasie przesilenia letniego, daje silny efekt niewyspania. Wieczorem nie można zasnąć. Stan ten pogłębia parkowanie w centrum miasta pod sklepem canadian Superstore, gdzie prawie całą dobę przejeżdżają samochody i ryczące motocykle.
