45. Ruszamy w drogę... - Ludzie Podróżują

45 dzień wyprawy

Nareszcie ruszamy. Budzimy się wcześnie, podekscytowani oczekującą nas wyprawą. Ruszamy dziś z Veracruz do Puebla. Krzysiek idzie na strzeżony parking odebrać Defendera, ja pakuję wszystkie graty. Później razem wszystko upychamy w samochodzie i ruszamy w drogę. Jeszcze pożegnanie z „sąsiadami”, potem śniadanie w La concha, naszej ulubionej śniadaniowni, potem jeszcze kupuję wyciskany sok z ananasów, żegnam się z ulubionym sprzedawcą tych owoców i już w coraz gorętszym powietrzu wyjeżdżamy z Veracruz.

Tankowanie do pełna

Zaraz na wylocie z Veracruz wjeżdżamy na stację paliw. Ponieważ mamy dodatkowy zbiornik, tankowanie zajmuje nam chyba z piętnaście minut i wchodzi nam 87 litrów, za które zapłaciliśmy ponad 2 tysiące Peso.

Następnie jadąc w kierunku Puebla, przejechaliśmy sobie przez kolejne i kolejne i kolejne bramki… Wiedzieliśmy że to będzie droga podróż do Puebli, także w sumie chyba z pięć bramek i zapłaciliśmy ponad 540 Peso za przejazd autostradą meksykańską (270 km) z Veracruz do Puebla. To spora suma w porównaniu nawet z Francją czy Włochami…

Przejeżdżamy obok wulkanu Orizaba, ale nic nie widać, bo cały jest skąpany w chmurach. Potem wspinamy się do góry, a następnie znowu do góry. Musimy wjechać aż na 2 tysiące metrów, bo tak jest położona Puebla. Na przewyższeniu robimy sobie wreszcie kawę z kafeterki…

Puebla miasto magiczne

Faktycznie, Puebla jest zupełnie inna niż Veracruz. Całkiem duża, dosyć przestronna, a uliczki i kamieniczki bardzo zadbane, odmalowane, nawet jak jakiś budynek jest niezamieszkały, to przynajmniej nie straszy, tak jak w Veracruz.

Nie chce nam się zbyt długo szukać jedzenia, więc decydujemy się znowu na tacos..

Dużo turystów, dużo restauracyjek, balkonów na których można wypić i zjeść. Dużo kościołów i druga pod względem wielkości katedra w Meksyku (pierwsza jest w stolicy…). Katedra jest niesamowita. Wielka, ogromna, monumentalna. Odrestaurowana, bogato zdobiona, o ciekawym kształcie, przypomina trochę katedrę w Cusco, w Peru, ale jest bardziej zadbana i „poukładana”.

Potem przechadzamy się po uliczkach, niezwykle kolonialny klimat. Na głównym placu miasta Zocalo śpiewają Mariachi. Wchodzimy jeszcze do konwentu Dominikanów i też jest pięknie. Kapliczka różańcowa ma wiele uroku Sprawia wrażenie, jakby kapała złotem. Wszędzie sie błyszczy.

Śpimy w hotelu Santiago. Niestety trochę przepłaciliśmy, bo uparłam się żeby nie rezerwować wcześniej. A dziś ad hoc, ceny są wyższe. Mea culpa. Samochód zostaje na parkingu strzeżonym dwie przecznice dalej.