Dzień czterysta pięćdziesiąty trzeci – 20.12.2019
Budzimy się w tym nieszczęsnym Limon Indanza. Miało być pięknie, a wyszło jak zawsze, czyli nie działa auto nie dostaje się paliwo do układu. Sprawdzamy wszytko mozolnie od nowa, ale okazuje się, że jest coś zapchane jeszcze przed pompką paliwa.
Dzień czterysta pięćdziesiąty drugi – 19.12.2019
Dzień zaczął się całkiem znośnie. Obudziliśmy się, zjedliśmy szybkie śniadanko. Nic nie zapowiadało katastrofy. Spaliśmy w miasteczku Rio Verde, niedaleko rzeki i wodospadu Pailon del Diablo, potem ruszyliśmy do Guayzimi. Przed nami jakieś 450 km, jedziemy.
Dzień czterysta pięćdziesiąty pierwszy – 18.12.2019
Zapadły decyzje. Na święta jedziemy do Franciszkanów do Guayzimi. Oni jeszcze o tym nie wiedzą, ale jak tylko znajdziemy Internet i sieć, to ich poinformujemy. Wyszło nam to z wielu powodów najbardziej optymalną opcją. Którą mamy zamiar wykorzystać.
Dzień czterysta pięćdziesiąty – 17.12.2019
Rano śniadanie jemy z Joanną i jej mężem, sałatkę z tuńczykiem, Rukola z pomidorem, rzodkiewki, ogórek, jednym słowem samo zdrowie. Siedzimy jeszcze do 10.00 dużo dyskutujemy o różnych sprawach, aż w końcu finalnie zbieramy się i ruszamy w stronę Baños.
Dzień czterysta czterdziesty dziewiąty – 16.12.2019
Dziś piękny dzień. Spaliśmy na stacji benzynowej (trzeba się chyba już zacząć przygotowywać). A o 10.00 wylądowaliśmy w Mocha. Tutaj mieszka Joanna ze swoim mężem Paulo i pięciomiesięczną córeczką Mają. Spędzamy fantastyczny dzień, oglądając dwa wulkany, Chimborazo, który ledwo się wychylił, a widać go z okna kuchni Joanny, oraz Tungurahua drugi wulkan.
Dzień czterysta czterdziesty ósmy – 15.12.2019
Wyjeżdżamy z Riobamba około 11 godziny. Zeszło nam się trochę na kempingu, bo rozmawialiśmy jakiś czas z rodzinką z Polski. A następnie był czas na śniadanie i oczywiście kawkę. Nabraliśmy tez wody we wszystkie zbiorniki i bańki które mamy ze sobą.
To danie podbija serca każdego kto zechce je spróbować. Po pierwsze jest to ugotowany pyszny ziemniak. Nie byle jaki bo ziemniak peruwiański. Kruchy, a jednocześnie troszkę mączysty. Duże plastry bulwy ziemniaczanej polane są pysznym sosem, wspaniałą salsą. To właśnie „crema de rocoto”.
Dzień czterysta czterdziesty siódmy – 14.12.2019
A dziś dla odmiany nocka była dużo cieplejsza. Chociaż wieczorem moja żona znowu marzła, ale to chyba już jest regułą… Mi wystarczyła lekka kołderka, a dla niej mało jest dwa śpiwory 😉 Chyba trzeba wracać w niższe i cieplejsze rejony.
Dzień czterysta czterdziesty szósty – 13.12.2019
Noc była znowu zimna! Pomimo, że zdawaliśmy sobie sprawę, że znowu jesteśmy wysoko i to jest normalne, to jakoś tak człowiek nie może się do tego przyzwyczaić… Jednak ogrzewanie nad ranem zadziałało i trochę się rozgrzaliśmy, bo temperatura spadła do kilku stopni.
Dzień czterysta czterdziesty piąty – 12.12.2019
Rano pomimo, że jakoś tak nie chce nam się wyjeżdżać, to jednak około 10 podejmujemy decyzje o opuszczeniu kempingu. Moja żona żegna się czule z Veronicą, którą poznaliśy na campingu. Mieszka tu i uczy w miejscowej szkole.
