Dzień pięćset dwudziesty szósty – 02. 03.2020
Dziś czas na zwiedzanie Medellin, ale najpierw śniadanie na plebanii, wspólnie z Mariuszem. Potem trochę poruszamy się po mieście. Początkowo naziemnym metrem, a następnie oglądamy miasto z kolejki linowej. Kolejnym punktem jest wizyta w Pueblito Paisa, czyli jednym z najwyższych punktów widokowych w samym centrum miasta.
Dzień pięćset dwudziesty piąty – 01. 03.2020
Dzień długi i wyczerpujący. Finalnie jednak dojechaliśmy do Medellin i jesteśmy z tego powodu bardzo szczęśliwi… Ale po kolei. Ranek jak zwykle zaczął się szybko, bo po szóstej. Po porannej kawie pojechaliśmy w kierunku Peñol.
Dzień pięćset dwudziesty czwarty – 29. 02.2020
Noc spędzamy całkiem miło, jest chłodno i wilgotno. Dookoła mgły i trochę kropel deszczu. Tuż po 6.00 przyjeżdża na miejsce naszego obozowiska dwóch panów i rozstawia majdan z sokami. Dziś sobota, to najlepszy dzień na powitanie rowerzystów świeżym sokiem z pomarańczy, albo kawą, zwaną tutaj tinto.
Dzień pięćset dwudziesty trzeci – 28. 02.2020
Ranek chłodny. Od jakiegoś czasu to się zdarza, bo zmieniamy często wysokości. Po wczorajszych deszczowych chmurach nie zostało za wiele śladu. Poranne słońce delikatnie przegrzewa, jemy śniadanie tu gdzie spaliśmy, jajka na twardo, awokado i takie tam Przejeżdżające ciężarówki trochę zaburzają harmonię natury, bo miejsce znaleźliśmy wczoraj całkiem ładne.
Dzień pięćset dwudziesty drugi – 27. 02.2020
Dzień zaczął się od nieśmiałych hałasów budowlańców dróg. Nie jemy śniadania przy kapliczce z Maryjką, tu gdzie się wczoraj ustawiliśmy, tylko ruszamy dalej, bo jednak gęstość robót nie sprzyja spokojnemu przyrządzeniu i zjedzeniu śniadania.
Dzień pięćset dwudziesty pierwszy – 26. 02.2020
Ranek głośny prawie jak wieczór, w końcu stoimy przy samej autostradzie kolumbijskiej… Rozmowy z przemiłym panem ochroniarzem tego punktu serwisowego, gdzie stanęliśmy wczoraj są ciekawym punktem poranka. Oczywiście jemy szybie śniadanie, dziś nie za duże, bo raczej znowu tylko kawa, a dla mocniej głodnych koktajl z banana i awokado z sokiem pomarańczowym… Ochroniarz przynosi nam do spróbowania arece, tutejsze placki z mąki kukurydzianej, wypełnione serem.
Dzień pięćset dwudziesty – 25. 02.2020
Noc zimna. Ogrzewanie postojowe oczywiście nie zadziałało jak trzeba, bo za wysoko, 3000 m n.p.m to jednak dla tego urządzenia nie przelewki. Rano pijemy tylko kawę i idziemy zobaczyć sanktuarium patronki Bogoty, czyli Virgen de Guadelupe.
Dzień pięćset dziewiętnasty – 24. 02.2020
Wyjeżdżamy z Bogoty! Ale żeby nie było za łatwo i szybko to jeszcze kilka spraw mamy do załatwienia. Miłym akcentem jest spotkanie się z Rafałem Kośnikiem. To zapalony wędkarz i z pewnością miłośnik mocnych przygód.
Na południu Ekwadoru w prowincji Cañar produkuje się najwięcej bulw. Z tego terenu dystrybuuje się ziemniaki na cały kraj. Uważa się, że bulwę najpierw uprawiano między 8000 a 5000 pne. w regionie dzisiejszych południowych And, na wyżynie peruwiańskiej i północnym zachodzie Boliwii.
Czy można zaryzykować stwierdzenie, że ziemniak jest tak popularny i powszechny w Ekwadorze, że jest w tym kraju podstawowym warzywem? Pewnie nie, ale to nie znaczy że nie zajmuje bardzo wysokiej pozycji na liście spożywanych tu warzyw. Oczywiście z powodu klimatu i trudnych warunków do upraw nie może się równać na przykład z Peru, czy Boliwią.
