Dzień czterysta siedemdziesiąty pierwszy- 07.01.2020
Szybko szybko, rano wstajemy i jedziemy dalej. Dojeżdżamy do miejscowości Sucua i po 30 minutach znajdujemy sklep z rurami. Ale nie o to nam chodzi by za jedną małą rurkę zapłacić 25 usd ! Jedziemy dalej do Maca.
Dzień czterysta siedemdziesiąty – 06.01.2020
Wyjeżdżamy z Guayzimi. Brzmi to trochę przygnębiająco, z drugiej strony jednak ambiwalentnie, ale tego tematu nie będziemy teraz rozwijać i pewnie nigdy na tym blogu… Pozostanie to naszą słodką tajemnicą (i tajemnicą Augustyna i Tymona), dlaczego trochę z chęcią stąd wyjeżdżamy.
Ekwador jest niezwykłym krajem i koniecznie trzeba go odwiedzić. Jest w nim wszystko. Magiczne góry, wibrująca Amazonia, malownicze wybrzeże. Nie można też pominąć wyjątkowej wyspy Galapagos i jest z nią tylko jeden problem – słabo mieści się w niskim budżecie.
W Ekwadorze warto zobaczyć wiele miejsc.
Hiszpanie musieli zobaczyć ziemniaka po raz pierwszy w listopadzie 1532 roku, kiedy z wybrzeża Peru, do którego dotarli wcześniej tego samego roku, wspięli się w Andy, aby przejąć Cajamarca, położoną na wysokości 2800 metrów nad poziomem morza. Pewien kronikarz hiszpański, tak pisze wtedy o ziemniaku:
„Na tej ziemi jest owoc, którego sama ziemia produkuje.
Dzień czterysta sześćdziesiąty dziewiąty – 05.01.2020
Jutro wyjeżdżamy. Pakujemy się nieśpiesznie, Krzysztof poprawia drzwi, bo mechanizm zamka centralnego coś nie działa, nie łączy, wkurza i irytuje, bo ciągle pstryka w czasie jazdy. Więc naprawia. Obiad jemy dziś „w restauracji” jak mówi Tymon, idziemy razem z Beniaminem.
Dzień czterysta sześćdziesiąty ósmy – 04.01.2020
Sobotnie ranki są leniwe, ale nie w Guayzimi. Tradycyjnie kawa i Tymon piecze świeży bochen chleba, którego nie uświadczysz gdzie indziej, bo chleb w Ekwadorze, a w zasadzie bułki, to naprawdę trudno nazwać chlebem. Robimy na obiad spaghetti, a na kolację nareszcie domowa pizza.
Dzień czterysta sześćdziesiąty siódmy – 03.01.2020
W piątek tradycyjnie na obiad rosół i znowu cały dzień leniwe szukanie informacji o wyjeździe, obdzwanianie rodziny i przyjaciół, jeśli jest czas i okazja, oraz internet nie zawodzi. Tutaj w Guayzimi bardzo często internet faluje i naprawdę trudno jest porozmawiać nawet przez whatsupa, którego używamy.
Dzień czterysta sześćdziesiąty szósty – 02.01.2020
Większość dni teraz mija trochę leniwie, więc i ten jest podobny. Na dworze jest ciepło, choć jak zwykle bardzo często pada deszcz od czasu do czasu nawet porządnie leje. Gotujemy w klasztorze obiady i czasem też kolacje.
Dzień czterysta sześćdziesiąty piąty – 01.01.2020
Nowy Rok bardziej niż leniwie! Cisza spokój. Jakiś rosołek i inne kwestie kulinarne. Z La Libertad w Argentynie przyjechał na urlop Beniamin. To ciekawie spotkać osobę, która pracuje w miejscu, które my odwiedzaliśmy dwa razy.
Dzień czterysta sześćdziesiąty czwarty – 31.12.2019
W Sylwestra Ekwador płonie… O północy, kiedy to zaczyna się Nowy Rok, cały Ekwador płonie. Dosłownie. Zaczyna się palenie kukieł, które symbolizują stary rok. Oczywiście w ciągu dnia różne przebieranki mają miejsce, ale w nocy, to co najważniejsze to spalenie kukieł, zwanych monigotes.
