Dzień czterysta osiemdziesiąty – 16. 01.2020
Wstajemy spokojnie i nieśpiesznie. Przygotowujemy się do opuszczenia Ekwadoru, więc tankujemy wszystkie kanistry jakie mamy i zbiornik do pełna, paliwo jest tu najtańsze. Potem odkrywamy, że na stacji benzynowej na której stoimy jest internet, załatwiamy więc wszystko co niezbędne.
Argentyna to kraj, który jest samowystarczalny jeśli chodzi o sadzeniaki ziemniaka. Dzieje się tak od 1985, kiedy tam gdzie zaczyna się Patagonia, w rejonie Malargüe w prowincji Mendoza ustanowiono obszar gdzie wiele finek produkuje sadzeniaki. Wcześniej Argentyna była uzależniona od dostaw z Holandii i Kanady.
Dzień czterysta siedemdziesiąty dziewiąty – 15. 01.2020
Dzień zaczął się przyjemnie, bo od jajecznicy na boczku i kawy. Bez kawy ze spienionym mlekiem, to nie potrafimy się już ruszyć z miejsca, gdzie spaliśmy, chyba że jest jakaś wyjątkowa sytuacja. Dziś widok na wulkan Imbabura jest imponujący.
Dzień czterysta siedemdziesiąty ósmy – 14. 01.2020
Wyjeżdżamy z Quito. Co prawda hotel mieliśmy o 10 USD tańszy, ale pokój może podobny, lekko wszystko pokryte patyną starości, dużo uszkodzeń, ale pościel czysta i materac wygodny. Śniadanie prawie że porównywalne, także cieszymy się, że zmieniliśmy hotel na ekonomiczny.
Dzień czterysta siedemdziesiąty siódmy – 13. 01.2020
Zamieniliśmy wczoraj pokój w hostelu na taki z oknem. To fajnie mieć trochę światła w pokoju. Jednak są też minusy. Bardzo upierdliwi kierowcy, którzy pół nocy trąbią przejeżdżając pod oknami. A żeby ich tak … ktoś zdyscyplinował…
Po dwunastej jedziemy do szpitala, na zmianę opatrunku i kontrolę.
Dzień czterysta siedemdziesiąty szósty – 12. 01.2020
Śpimy długo, wykończeni po wczorajszej akcji w szpitalu. Rana na plecach się goi, jemy więc hotelowe śniadanie, plastry owoców i jajko sadzone z małą kiełbaską. Kawa całkiem znośna, ale to nie to, co parzona w kafeterce… Po 11.00
Dzień czterysta siedemdziesiąty piąty – 11. 01.2020
Z naszego wspaniałego noclegowego miejsca ruszamy dalej. Dziś w planie park Antisana. To miejsce, gdzie można pozachwycać się pięknym i majestatycznym wulkanem o tej samej nazwie. Ponadto ma tam być „tons of condors” czyli w cholerę i trochę kondorów.
Dzień czterysta siedemdziesiąty czwarty – 10.01.2020
Kierunek Cotopaxi. Może dziś uda nam się dojechać. Ranek budzi nas słońcem.. pijemy kawę i jedziemy. Zimno, wiatr wieje bardzo, bardzo mocno. A my w drodze do Cotopaxi. Ciągle się martwimy, że będą chmury i niewiele zobaczymy.
Dzień czterysta siedemdziesiąty trzeci – 09.01.2020
Budzimy się wyspani i całkiem odprężeni. Jednak co jakiś czas spędzenie nocy w normalnym łóżku jeszcze nikomu nie zaszkodziło… Dobrze jest spotkać czasem na swojej drodze miłych i życzliwych ludzi. Będziemy mieć w pamięci to przemiłe spotkanie „Land Roverowej rodziny”.
Dzień czterysta siedemdziesiąty drugi – 08.01.2020
Rano dojeżdżamy do Pillaro. Jakiś czas temu skomentował nam coś na grupie Land Roverowej pewien Ekwadorczyk z okolic Ambato. Później okazało się, że z Pillaro. Zaprasza nas do siebie.
Świetnie. Jedziemy. Przed 10.00 dojeżdżamy do jego domu.
