Dzień czterysta siedemdziesiąty piąty – 11. 01.2020
Z naszego wspaniałego noclegowego miejsca ruszamy dalej. Dziś w planie park Antisana. To miejsce, gdzie można pozachwycać się pięknym i majestatycznym wulkanem o tej samej nazwie. Ponadto ma tam być „tons of condors” czyli w cholerę i trochę kondorów.
Dzień czterysta siedemdziesiąty czwarty – 10.01.2020
Kierunek Cotopaxi. Może dziś uda nam się dojechać. Ranek budzi nas słońcem.. pijemy kawę i jedziemy. Zimno, wiatr wieje bardzo, bardzo mocno. A my w drodze do Cotopaxi. Ciągle się martwimy, że będą chmury i niewiele zobaczymy.
Dzień czterysta siedemdziesiąty trzeci – 09.01.2020
Budzimy się wyspani i całkiem odprężeni. Jednak co jakiś czas spędzenie nocy w normalnym łóżku jeszcze nikomu nie zaszkodziło… Dobrze jest spotkać czasem na swojej drodze miłych i życzliwych ludzi. Będziemy mieć w pamięci to przemiłe spotkanie „Land Roverowej rodziny”.
Dzień czterysta siedemdziesiąty drugi – 08.01.2020
Rano dojeżdżamy do Pillaro. Jakiś czas temu skomentował nam coś na grupie Land Roverowej pewien Ekwadorczyk z okolic Ambato. Później okazało się, że z Pillaro. Zaprasza nas do siebie.
Świetnie. Jedziemy. Przed 10.00 dojeżdżamy do jego domu.
Dzień czterysta siedemdziesiąty pierwszy- 07.01.2020
Szybko szybko, rano wstajemy i jedziemy dalej. Dojeżdżamy do miejscowości Sucua i po 30 minutach znajdujemy sklep z rurami. Ale nie o to nam chodzi by za jedną małą rurkę zapłacić 25 usd ! Jedziemy dalej do Maca.
Dzień czterysta siedemdziesiąty – 06.01.2020
Wyjeżdżamy z Guayzimi. Brzmi to trochę przygnębiająco, z drugiej strony jednak ambiwalentnie, ale tego tematu nie będziemy teraz rozwijać i pewnie nigdy na tym blogu… Pozostanie to naszą słodką tajemnicą (i tajemnicą Augustyna i Tymona), dlaczego trochę z chęcią stąd wyjeżdżamy.
Ekwador jest niezwykłym krajem i koniecznie trzeba go odwiedzić. Jest w nim wszystko. Magiczne góry, wibrująca Amazonia, malownicze wybrzeże. Nie można też pominąć wyjątkowej wyspy Galapagos i jest z nią tylko jeden problem – słabo mieści się w niskim budżecie.
W Ekwadorze warto zobaczyć wiele miejsc.
Hiszpanie musieli zobaczyć ziemniaka po raz pierwszy w listopadzie 1532 roku, kiedy z wybrzeża Peru, do którego dotarli wcześniej tego samego roku, wspięli się w Andy, aby przejąć Cajamarca, położoną na wysokości 2800 metrów nad poziomem morza. Pewien kronikarz hiszpański, tak pisze wtedy o ziemniaku:
„Na tej ziemi jest owoc, którego sama ziemia produkuje.
Dzień czterysta sześćdziesiąty dziewiąty – 05.01.2020
Jutro wyjeżdżamy. Pakujemy się nieśpiesznie, Krzysztof poprawia drzwi, bo mechanizm zamka centralnego coś nie działa, nie łączy, wkurza i irytuje, bo ciągle pstryka w czasie jazdy. Więc naprawia. Obiad jemy dziś „w restauracji” jak mówi Tymon, idziemy razem z Beniaminem.
Dzień czterysta sześćdziesiąty ósmy – 04.01.2020
Sobotnie ranki są leniwe, ale nie w Guayzimi. Tradycyjnie kawa i Tymon piecze świeży bochen chleba, którego nie uświadczysz gdzie indziej, bo chleb w Ekwadorze, a w zasadzie bułki, to naprawdę trudno nazwać chlebem. Robimy na obiad spaghetti, a na kolację nareszcie domowa pizza.
