Dzień czterysta osiemdziesiąty czwarty – 20. 01.2020
Ranek dziś znowu chłodny. Jesteśmy tuż obok Las Lajas, gdzie znajduje się wielkie sanktuarium, słynne z łask płynących. Dookoła na murach tabliczki z podziękowaniami dla tutejszej Virgen, czyli dziewicy. To nasz pierwszy przystanek w Kolumbii, pierwszy dzień i pierwszy poranek.
Dzień czterysta osiemdziesiąty trzeci – 19. 01.2020
Ranek deszczowy. Budzimy się wcześnie, na parkingu dla ciężarówek, który okazał się bezpieczny i całkiem komfortowy. Wysoki mur odgradzający nas od drogi zatrzymywał wszystkie hałasy i spało się dobrze. Korzystając z ciszy, zjadamy spokojnie śniadanie, bułki, jajko na twardo, sałatka z tuńczyka i takie tam różne pierdoły, w akompaniamencie ulubionego serialu.
Dzień czterysta osiemdziesiąty drugi – 18. 01.2020
Dziś katastroficzny dzień. Cały dzień, nie tak, że tylko pół. Cały dzień wszystko się pieprzyło, gdzie by ręki nie przyłożyć. Po pierwsze poranek zaczął się deszczem i mgłą, wypiliśmy kawę w aucie poszliśmy do pomieszczenia, takiego pseudo refugio, w którym spali rowerzyści i wspólnie tą kawę wypiliśmy.
Dzień czterysta osiemdziesiąty pierwszy – 17. 01.2020
Ranek cichy i spokojny, choć wczoraj do późnych godzin nocnych ludzie przyjeżdżali na punkt widokowy, na którym umieszczony jest pomnik Maryjki, patronki miasta. Jest on stosunkowo nowy, bo w grudniu 2019 nastąpiło otwarcie. Bierzemy się do pracy, bo wczoraj po południu się tak pokłóciliśmy, o głupoty oczywiście, że trzymało nas do dzisiejszego ranka.
Dzień czterysta osiemdziesiąty – 16. 01.2020
Wstajemy spokojnie i nieśpiesznie. Przygotowujemy się do opuszczenia Ekwadoru, więc tankujemy wszystkie kanistry jakie mamy i zbiornik do pełna, paliwo jest tu najtańsze. Potem odkrywamy, że na stacji benzynowej na której stoimy jest internet, załatwiamy więc wszystko co niezbędne.
Argentyna to kraj, który jest samowystarczalny jeśli chodzi o sadzeniaki ziemniaka. Dzieje się tak od 1985, kiedy tam gdzie zaczyna się Patagonia, w rejonie Malargüe w prowincji Mendoza ustanowiono obszar gdzie wiele finek produkuje sadzeniaki. Wcześniej Argentyna była uzależniona od dostaw z Holandii i Kanady.
Dzień czterysta siedemdziesiąty dziewiąty – 15. 01.2020
Dzień zaczął się przyjemnie, bo od jajecznicy na boczku i kawy. Bez kawy ze spienionym mlekiem, to nie potrafimy się już ruszyć z miejsca, gdzie spaliśmy, chyba że jest jakaś wyjątkowa sytuacja. Dziś widok na wulkan Imbabura jest imponujący.
Dzień czterysta siedemdziesiąty ósmy – 14. 01.2020
Wyjeżdżamy z Quito. Co prawda hotel mieliśmy o 10 USD tańszy, ale pokój może podobny, lekko wszystko pokryte patyną starości, dużo uszkodzeń, ale pościel czysta i materac wygodny. Śniadanie prawie że porównywalne, także cieszymy się, że zmieniliśmy hotel na ekonomiczny.
Dzień czterysta siedemdziesiąty siódmy – 13. 01.2020
Zamieniliśmy wczoraj pokój w hostelu na taki z oknem. To fajnie mieć trochę światła w pokoju. Jednak są też minusy. Bardzo upierdliwi kierowcy, którzy pół nocy trąbią przejeżdżając pod oknami. A żeby ich tak … ktoś zdyscyplinował…
Po dwunastej jedziemy do szpitala, na zmianę opatrunku i kontrolę.
Dzień czterysta siedemdziesiąty szósty – 12. 01.2020
Śpimy długo, wykończeni po wczorajszej akcji w szpitalu. Rana na plecach się goi, jemy więc hotelowe śniadanie, plastry owoców i jajko sadzone z małą kiełbaską. Kawa całkiem znośna, ale to nie to, co parzona w kafeterce… Po 11.00
