Dzień pięćset siedemdziesiąty czwarty – 19.04.2020
Chciałoby się napisać, że dziś dzień, jak co dzień, ale nie. Obudził nas deszcz, dosyć solidny. Nasze plandeki nabrały wody, trzeba je oswobadzać z wody, bo jeszcze nie wytrzymają ciężaru wody i pękną, lub urwą się z uwięzi sznurka.
Dzień pięćset siedemdziesiąty trzeci – 18.04.2020
Czasami dzień mija tak szybko, że nawet człowiek nie zdąży się obejrzeć, a już wieczór. Gdybyście mieli zapytać co dziś się wydarzyło, albo jak nam minął dzień to naprawdę nic szczególnego. Rano, utartym już rytmem ćwiczenia, kawa, śniadanie (dojedliśmy chleb, który ostatnio Krzysiek upiekł), potem jakieś czynności ogólno sprzątające, zamiecenie liści z piachu przy aucie, żeby trochę czyściej było.
Dzień pięćset siedemdziesiąty drugi – 17.04.2020
Wczoraj przeczytałem gdzieś informacje tym ile jest osób zakażonych, a ile wyzdrowiało w statystykach w Kolumbii z powodu wirusa. Według tej tabelki wygląda na to, że zwiększa się na korzyść ilość wyzdrowiałych osób. Oczywiście według tych danych są też ofiary, jednak tendencja wydaje się być dla nas korzystna.
Dzień pięćset siedemdziesiąty pierwszy – 16.04.2020
Wczoraj chyba za długo siedziałem wieczorem, a właściwie już prawie w nocy do 24, bo rano coś nie chciało mi się wstać… Cyba jakoś przestawia się człowiek z chodzeniem spać coraz później. Ciekawe czy to z powodu siedzenia w jednym miejscu, czy z nudów…
Pogoda nam tu cały czas funduje lato i to takie bardzo upalne i stabilne.
Dzień pięćset siedemdziesiąty – 15.04.2020
Dziś w nocy, a właściwie nad ranem, a dokładnie o godzinie 5,59 poczułem lekkie wstrząsy. Ziemia zadrżała na kilkanaście sekund. Co prawda niezbyt mocno i gdybym spał w aucie całkiem bym tego nie odczuł. Jednak leżąc na cieniutkim materacu na ziemi w namiocie czułem wyraźnie, że ziemia zadrżała… Okazało się potem w rozmowach z sąsiadami na kampingu, że kilka dni temu również były wstrząsy, jednak ten dzisiejszy był silniejszy od poprzednich i inni też go czuli…
Dziś ponownie dzień gospodarczy.
Dzień pięćset sześćdziesiąty dziewiąty – 14.04.2020
Poranna kolumbijska kawa z naszego ekspresu, czyli kafeterki ciśnieniowej, smakuje wyśmienicie. Jakoś tak to już stało się codziennym rytuałem, że parzymy ją codziennie rano i mamy chwilę ciszy z widokiem na plaże. Jeszcze wtedy nikt nam nie hałasuje i nie przeszkadza, bo wszyscy śpią.
Dzień pięćset sześćdziesiąty ósmy – 13.04.2020
Dziś poniedziałek wielkanocny… Za bardzo nie dostrzegamy ze to właśnie ten dzień. W Polsce siłą rzeczy człowiek nastawia się jakoś tak świątecznie. Tu być może z powodu otaczających nas palm, albo z racji tego że nie mamy warunków do organizowania świąt, nie wyróżniamy dzisiejszego dnia za bardzo.
Dzień pięćset sześćdziesiąty siódmy – 12.04.2020
Dziś Krzysztof wziął się za pieczenie typowych podpłomyków, czyli nie dodał drożdży tylko woda, sól i mąka. Bardzo mu brakuje chleba… Ja się zabrałam za świąteczną sałatkę z kukurydzy, tuńczyka, cebuli i majonezu. I jajko na twardo.
Dzień pięćset sześćdziesiąty szósty – 11.04.2020
Czas leci. To już Sobota przedświąteczna. Krzysiek się dziś zirytował, że nie może tu nigdzie w piekarniach trafić na dobry chleb, poza wielkimi sieciówkami typu Exito, gdzie jako takie są jeszcze bagietki. Poza tym trudno, bo większość chlebków i bułek jest słodka!
Dzień pięćset sześćdziesiąty piąty – 10.04.2020
Dziś dzień jakby męczący psychicznie. Przyszedł dołek, przyszedł kryzys. Życie nie ma sensu tu na tej plaży, ,siedzenie bez sensu i tak dalej..
Na szczeście po psychicznej burzy i mżawce przychodzi słońce i znowu biegniemy do morza i taplamy się w wodzie, choć troche to nas napawa radością i uciechą, taką dziecięcą, co pomaga wytrzymać tą izolację, w której źle się czujemy, a najgorsze jest to, że ciągle nic, ale to kompletnie nic nie wiadomo co dalej.
