Głupawa każdego dnia ma chęć się pogłębiać. Ale dzielnie z nią walczymy. Na jutro zapisaliśmy się na plażę. To znaczy zrobiliśmy rezerwację w internecie. Odpoczynek. Bo już za dużo pracujemy. Trzeba zaczerpnąć trochę oddechu.

Wczoraj poszliśmy na krótki spacer na nasza najbliższą domu plażę.

A miało być tak pięknie, jeszcze jeden dzień nic nie robienia. Ale nie. Barbara i Carlos zwinęli się po 10.00 do pracy, a my chcąc nie chcąc też otworzyliśmy komputery i zabraliśmy się za pisanie tekstów. Dziś same tematy techniczne, miedzy innymi bezpieczeństwo czynne i bierne w pojazdach.

Wtorek zaczął się weekendowo. Czyli zrobiliśmy sobie we wtorek weekend. Do południa pracowaliśmy, potem szybkie zakupy i przygotowanie obiadu. Barbara i Carlos jechali do Santa Marta na przegląd auta i postanowili nas odwiedzić. I bardzo dobrze, z nimi szybko mija czas i można gadać godzinami.

Poniedziałki zwykle są pełne pracy i jest dosyć męcząco. Nie inaczej jest i dziś, bo dużo pracy się na nas zwaliło, dużo tekstów do napisania, ale może dzięki temu, jakoś nam tu życie płynie sensownie i nie mamy poczucia, że totalnie marnotrawimy czas.

Pojechaliśmy na małe zakupy na miast, ale tylko w nasze okolice. Nie chcieliśmy tracić czasu bo wciąż sporo mamy roboty… Ale nie odmówiliśmy sobie zajrzenia na plażę w Rodadero, bo dziś jest przecież pierwszy dzień otwarcia dla turystów i miejscowych. Można podobno wchodzić bez problemu.

Dzisiejsze poranne wiadomości telewizyjne donosiły, że było jeszcze kilka incydentów w nocy w Bogocie i Medellin. Znowu napadli na jakiś autobus policyjny i nawet go spalili. Pewnie potrzeba sporo czasu zanim ludzie pójdą po rozum do głowy i nie będą niszczyć ulic i sprzętów użyteczności publicznej.

Odkąd zniesiono zakaz wychodzenia z domów chyba dwa tygodnie temu nie musimy już ściśle pilnować dna kiedy możemy wyjść na zakupy. Zatem pomimo że dziś czwartek, to po zajrzeniu do lodówki decydujemy że czas uzupełnić zapasy jedzeniowe. Jednak nie chce nam się za bardzo jeździć gdzieś daleko i jedziemy tylko do naszej dzielnicy.

Dziś znowu praca, praca, praca. Opanowało nas jakieś szaleństwo, choć z drugiej strony wcale nie jest tak, że siedzimy 18 godzin przed kompem i tłuczemy teksty. W między czasie znajdujemy chwile na oddech ;). Bo i wstajemy bez budzika, potem jemy śniadanie… i jedna kawa, druga kawa.

Każdy poranek w Kolumbii powinien zaczynać się kolumbijska kawą. I tak właśnie robimy. Chociaż sposób parzenia kawy Kolumbijczycy mają słaby i roimy to po swojemu. Czyli w expresiku ciśnieniowym, takim trochę starawym. Ale kawa wychodzi bardzo dobra. Co prawda trochę też ją udoskonalamy, bo oboje pijemy z mlekiem i dodatkowo spienionym.

Pracy ciągle co niemiara, ale to chyba dlatego, że za dużo sobie na głowę wzięliśmy. Żeby sobie nie przeszkadzać, pracujemy w oddzielnych pomieszczeniach. Niektórzy nawet stosują alternatywne formy porozumiewania się, by nie zakłócać skupienia i koncentracji przy pracy. Wszak to w dużej części praca twórcza.