Wczorajszy dzień to naprawdę cisza i spokój, leżenie na hamaku i świętowanie imienin. Ciasto czekoladowe, tak wielkie, że jemy je już czwarty dzień i końca nie widać. Będzie chyba oktawa tych urodzin i imienin.
Wczoraj też niespodziewany gość się nam pojawił na balkonie, ale z drugiej strony nie ma się co dziwić, bo klimat tutaj służy pojawianiu się takich „gości”.
We wtorek zaczynamy roboczy tydzień. Bo przecież wczoraj było święto ;). Rano robię eksperyment w kuchni i piekę bułki drożdżowe w garnku… Nie jest to łatwe. Bo o ile samo ciasto można spokojnie zrobić z dostępnych tu składników, to piekarnik mamy w domu nie działający… Zatem na bardzo małym gazie, pod przykryciem podgrzewam garnek.
Dzisiaj rano już nawet nie włączałem telewizora. No bo właściwie z góry wiadomo jest co powiedzą w informacjach… ;). Kolejne „ofiary” i kolejne akcje przeciw działające rozprzestrzenianiu się wirusa. Rząd Kolumbii chyba sam zaczyna podobnie do innych krajów w rejonie „karmić” się „sensacyjnymi” informacjami, a właściwie je kreować.
Niedziela wyborcza. U nas wybory już w zeszłym tygodniu były. Korespondencyjne. Przyszły do nas pakiety wyborcze z ambasady w Bogocie, zaznaczyliśmy krzyżyk (na drogę) i odesłaliśmy przy pomocy firmy kurierskiej Servientrega do stolicy Kolumbii. Wierząc oczywiście, że nasz głos ma znaczenie.
Dzień sześćset trzydziesty ósmy- 22.06.2020
Niby dzień jak co dzień. Lubimy poniedziałki, bo „coś” się zaczyna dziać. Odzywają się różni ludzie z Polski i można coś zaplanować czy nawet trochę coś porobić. Dziś niestety dłuższa robota, bo zapomniałam, że zapomniałam (…cóż za styl…) o PIT-28.
Dzień sześćset dwudziesty ósmy – 12.06.2020
Wczoraj w Kolumbii zaczął się jeden z trzech czerwcowych „długich weekendów” w tym kraju. Jest to tradycyjnie już okres w którym Kolumbijczycy, a zwłaszcza mieszkańcy stolicy kraju, czyli około 9 milionowej Bogoty, tłumnie wyjeżdżają na odpoczynek poza miasto na swoje „finki, czyli wiejskie, letnie domki i rezydencje.
Niektórzy marzą o podróżach, niektórzy o nich czytają w książkach siedząc na kanapie. My ruszyliśmy się z „fotela” i popłynęliśmy za ocean w podróż naszego życia. Do tej pory najdłuższą z naszych podróży.
Dla tych którzy niech chcą lub nie mogą podróżować, ale bardzo chcą o nich czytać, powstały książki z naszych wypraw, tak byście mogli być pośrednim uczestnikiem tego, co nas spotkało, czego doświadczyliśmy.
Wsiedliśmy na statek. Chwilę trwało zanim ulokowaliśmy się i rozpakowaliśmy w kabinie. To fantastyczne uczucie, znowu w znajomym otoczeniu, bezpiecznie wracać do domu. Co prawda mój mąż mówi, że w zasadzie nie powinniśmy się cieszyć bo oto za około 4 tygodnie kończy się nasza wyprawa.
