Dzień dwieście czterdziesty trzeci 24.05.2019
Rano wstajemy wcześnie i ruszamy bez śniadania. Powodem jest pętający się pies, który nie wygląda zachęcająco. Nie można nawet zrobić siku. Po kilku kilometrach nadrabiamy te fizjologiczne zaległości i ogarniamy się bardziej. Zjadamy wygrzebane z zapasów żywieniowych banany.
Dzień dwieście czterdziesty drugi 23.05.2019
Poranek zastaje nas w mglistej i lekko deszczowej aurze, liczyliśmy że wczorajsza pogoda się trochę odmieni, jednak nie. Ruszamy do La Higuera, do której zostało nam 30 km. Droga jest najprawdopodobniej otoczona przepaściami, jednak niewiele widać, bo jedziemy prawie w chmurach, z których popaduje niewielki, ale bardzo regularny kapuśniaczek.
Dzień dwieście czterdziesty pierwszy 22.05.2019
Wyjeżdżamy o 10.00. W dowodzie wdzięczności za przetrzymanie nas dwa tygodnie w super warunkach, sprzątamy apartament. W pocie czoła. Zmywamy, pucujemy i glansujemy… Frank jak zwykle punktualny, Roksana nadspodziewanie również…
To naprawdę wspaniali ludzie i jesteśmy wdzięczni, że mogliśmy u nich spędzić trochę czasu, korzystając z gościnności, z rad i wskazówek, które pozwolą nam bezpiecznie ruszyć w dalszą drogę..
Dzień dwieście czterdziesty 21.05.2019
Powoli się pakujemy. Jutro wyjeżdżamy. Dosyć już tego siedzenia w domu franka, zużywania mu prądu i drogiego drzewa. PO południu odwiedzamy lokalny cmentarz. Jest wielki, są ogromne kaplice, w których pochowani są zmarli, oczywiście ci najbogatsi w Sucre.
Dzień dwieście trzydziesty dziewiąty 20.05.2019
Dzis znowu idziemy do szpitala, na kontrolę, bo angina nie chce przejść. Dzwoniła Emilka i trochę mnie uspokoiła. Nie jesteśmy już tacy młodzi i nie goi się tak jak na psie… chociaż akurat psa przykład nie jest dziś dobry bo pies, który jest w domu Franka jest po jakiejś nieudanej kastracji i słabo mu się goi…
Jedziemy taksówką jak zawsze.
Dzień dwieście trzydziesty ósmy 19.05.2019
Niedziela. Cisza spokój,
Rano idziemy z Anką na rynek, robimy zakupy warzywne. Naszym zadaniem jest przygotowanie sałatki.. o 15.00 przychodzi Frank i później nieco spóźniona Roxana i jemy asado. Pyszne chorizo, później małe kawałki kurczaka i na koniec polędwica wołowa.
Dzień dwieście trzydziesty siódmy 18.05.2019
Trochę odpoczywamy trochę Krzysiek leży w łóżku. Nie ma lekko trzeba czekać.
Na szczęście dotarła nasza karta płatnicza. No tanio nie było… Ale się udało i teraz będziemy robić próbę, czy karta zadziała w bankomacie. Jest jeden ( o którym wiemy) bank Merkantil, w którego bankomatach można wypłacać dolary.
Dzień dwieście trzydziesty szósty 17.05.2019
Robię kolejną próbę jazdy do Betanzos. Tym razem wsiadam do busa, tuż na rogu ulicy, gdzie mieszkamy. To terminal autobusowy. Dosyć duży. Czekam około 40 minut, aż uzbierają się wszyscy. Bus nie może jechac pusty… albo półpusty…
Na szczeście obok mnie siedzi młoda para z małym dzieckiem.
Dzień dwieście trzydziesty piąty 16.05.2019
Dziś ciekawy dzień. Wyczytaliśmy ze w pobliskim Betanzos (raptem 100 km) jest festiwal ziemniaków. Z ciekawości pojechałam tam. Roxana załatwiła mi kierowcę, który obsługuje ich turystycznie. Bardzo ciekawy człowiek, jak większość Boliwijczyków mówi mało, słucha z uniżeniem, przytakuje.
Dzień dwieście trzydziesty czwarty 15.05.2019
Słońce od rana. Anka poszła na miasto popracować w kafejce przy Internecie. Kończy stronę dla Franka i Roxany. My trochę pracujemy w domu. Rosołek dziś na wzmocnienie…
Niestety, Anka wraca równie szybko jak wyszła. Znowu osłabienie i gorączka.
