Dzień trzysta dziewięćdziesiąty siódmy 25. 10.2019
Noc na wysokości 3000 m n.p.m. była rześka. Miejsce, gdzie spaliśmy okazało się przestronnym kompleksem budynków, starej, antycznej haciendy, robiącej duże wrażenie. Dużo placyków i patio, piękny ogród wiele pokoi do wynajęcia. Wszystko utrzymane w kolonialnym stylu.
Dzień trzysta dziewięćdziesiąty szósty 24.10.2019
Skoro świt, o 10.00 wyjeżdżamy z Limy. Pierwszy dzień wolności zaczął się ogromnym entuzjazmem. Wyruszyliśmy na zatłoczone ulice. Sam wyjazd z miasta zajmuje nam przeszło dwie godziny. Nawet nie to, że korki ale po prostu tak ogromny ścisk, że aż szkoda słów.
Dzień trzysta dziewięćdziesiąty piąty 23.10.2019
Trafiamy dziś na policję. 9.00 godzinę później podpisujemy porozumienie i wychodzimy. Jesteśmy wreszcie szczęśliwi, że to kończy sprawę i możemy wyjechać z Limy. Czemu godzinę później. Bo nikt w Peru nie przestrzega czasu, punktualności. Nikt. Nie znamy żadnej takiej osoby.
Dzień trzysta dziewięćdziesiąty czwarty 22.10.2019
Wygląda na to, ze problemy nigdy się nie skończą. Po pierwsze wczoraj wieczorem wysłaliśmy jeszcze do urzędu celnego na granicę wiadomość, którą przekraczaliśmy miedzy Boliwią a Peru, z prośbą by nam przedłużyli pozwolenie na auto. Dziś przyszła odpowiedź – czy zgłosili państwo do urzędu celnego, że opuszczaliście kraj bez auta?
Dzień trzysta dziewięćdziesiąty trzeci 21.10.2019
Poniedziałek. Dziś postanowiliśmy jechac do Sunatu i przedłużyć nasze pozwolenie na samochód. Jak zwykle nie jest to proste, najpierw szliśmy za daleko o prawie 2 km, bo okazało się ze Sunat zmienił siedzibę. Potem próbowaliśmy długo coś załatwić, ale większość panienek jak po prostu pustaki wielkie.
Dzień trzysta dziewięćdziesiąty drugi 20.10.2019
Niedziela. Praca wre od rana, samochód na koniec dnia będzie wyglądał prawie jak nowy. No, dla wprawnego oka oczywiście wszystko widać, ale Defenderek (jak mniemam) czuje się znakomicie po tym opukiwaniu. Dzielnica gdzie mieszkamy jest nam coraz lepiej rozpoznawalna.
Dzień trzysta dziewięćdziesiąty pierwszy 19.10.2019
Sobota pracowita. Zasuwamy ostro (cóż za eufemizm…) Krzysiek się wziął za naprawianie auta, bo trochę mamy wyklepany, to co udało się zrobić przed zamachem medialnym na nas. Ale dużo brakuje. Dzielny mąż bierze się do pracy i faktycznie widać efekty.
Dzień trzysta dziewięćdziesiąty 18.10.2019
Piątek. Podobno mamy się spotkać z rodziną poszkodowanego w centum pojednawczym (centro de conciliacion). Już w głowie metlik, ojciec motocyklisty prosi o przesuniecie spotkania, bo ma dziś i w poniedziałek wizytę w szpitalu z synem. No dobra.
Dzień trzysta osiemdziesiąty dziewiąty 17.10.2019
Po porannej kawie idziemy do Waltera. To kilka kwadr od hostelu w którym teraz jesteśmy. Przenieśliśmy się z tego hostelu Gloria, bo już nas irytowali paskudnie. Słabe miejsce to było. Zresztą większość hosteli jest tu na godziny, dla osób spragnionych szybkiego bycia razem.
Dzień trzysta osiemdziesiąty ósmy 16.10.2019
Cały czas jesteśmy też w kontakcie z Cecylią, Peruwianką, u której nocowaliśmy przed wylotem do Polski i która załatwiła nam parking dla auta. Szuka ona kogoś wśród swoich znajomych, kto mógłby nam pomóc. Zaangażowaliśmy też Ankę motocyklistkę do pomocy.
