Dzień trzysta osiemdziesiąty siódmy 15.10.2019
Wszystko pokręcone jak w ruskim czołgu. Od rana dzwonimy do naszego ubezpieczyciela w Argentynie, próbując coś ustalić. Oczywiście dziś się nic nie uda, za to oglądamy serial za serialem, połykamy kolejne odcinki casa de papel, jemy w naszej ulubionej jadłodajni na miejscowym rynku i wkurzamy się na obsługę hostelu Gloria, w którym sie zatrzymaliśmy.
Dzień trzysta osiemdziesiąty szósty 14.10.2019
Rano idziemy do Rimac’a. Niby wiemy , że jesteśmy bez szans, na załatwienie czekokolwiek, ale próbujemy. Nie dajemy się zbyć, rozmawiamy z jakiś szefem, jakiegoś działu. Dodzwania się do Argentyny, tam gdzie kupiliśmy ubezpieczenie na Peru i Mercosur, ale dziś święto w Argentynie, jakiś przedłużóny weekend.
Dzień trzysta osiemdziesiąty piąty 13.10.2019
Niedziela. Postanowiliśmy dziś jechać do lekarza. Pojechaliśmy do szpitala Anglo-America. taka klinika tutejsza z całkiem niezłym sprzętem. Można powiedzieć, ze po wypadku czułam ogólną słabość, zawroty głowy i takie tam. Przyjemny spacer po mieście i trochę wrażeń.
Dzień trzysta osiemdziesiąty czwarty 12.10.2019
Spełniamy dziś swój obywatelski obowiązek. Idziemy do ambasady i oddajemy głos. Dzień mija leniwie. Stosunkowo. Wczoraj urządziliśmy się w hotelu. Mamy stoli kuchenny, kuchenkę, kawę można zrobić. Z gotowaniem może trochę słabo, ale co tu gotować, jak obiad jemy za 8 soli od osoby, dwudaniowy i kompot (o ile tak można ująć ten płyn…).
Dzień trzysta osiemdziesiąty trzeci 11.10.2019
Tuż po ósmej rano docieramy do ambasady. Razem z konsulem, który będzie dla nas tłumaczył podczas przesłuchania, jedziemy autem ambasady na posterunek policji Apolo. Tam, ten sam policjant, z którym rozmawialiśmy w poniedziałek, spisuje zeznanie. Zadaje dziwne pytania, typu, czy chce pan adwokata, albo jakie znaki były na ulicy w momencie wypadku, albo na jakim biegu jechałem, czy znam stan zdrowia motocyklisty, który uderzył w nasz samochód.
Dzień trzysta osiemdziesiąty drugi 10.10.2019
Dopadła nas schiza. Normalnie czujemy się zastraszeni, aż strach wyjść z hotelu. Dobrze, że nasze auto stoi na parkingu zamkniętym, murowanym, nie widać go w ogóle z ulicy. zdecydowaliśmy wczoraj, że pójdziemy dziś do ambasady. Z naszego hotelu jest blisko, raptem 10 minut piechotą.
Dzień trzysta osiemdziesiąty pierwszy 09.10.2019
Dziś dzień długi, męczący, stresujący, wyczerpujący, wku… przepraszam, irytujący. A wszystko właśnie dziś, na kolejne urodziny. Najpierw dostałam drogi prezent, bo jakże inaczej nazwać wizytę w warsztacie mechanicznym w Limie, gdzie naprawdę sami fachowcy, fachowo się zabrali do naszego auta, wymienili wszystko co było zaplanowane – Olej, filtry, tuleje tylnego zawieszenia, przewód ciśnieniowy oleju, sprzęgło wisco, regulowali zawory i jeszcze się zabrali za miekkie, gąbczaste ostatnio hamulce.
Dzień trzysta osiemdziesiąty 08.10.2019
Hotel w którym się zatrzymaliśmy okazał się być chyba hotelem na godziny… Materace w pokoju są z ceraty, lustro na ścianie i odgłosy z sąsiednich pokoi jednoznaczne… Ale nam to za bardzo nie przeszkadza w zaistniałej sytuacji.
Dzień trzysta siedemdziesiąty dziewiąty 07.10.2019
Pierwszy poranek po powrocie do Peru nie zapowiadał takiego rozwoju wypadków jaki potem się wydarzył i jaki nam zgotował los, ale może opiszę wszystko po kolei… Obudziliśmy się dosyć wcześnie po jakichś 5 godzinach snu. Nie całkiem wyspani, ale już na tyle wypoczęci, żeby rozpocząć dzień.
Dzień trzysta siedemdziesiąty ósmy 06.10.2019
I jak to zwykle w życiu bywa nadszedł dzień wylotu z Polski. Te cztery tygodnie w kraju minęły jak oka mgnienie… Człowiek ledwo się rozsiadł w fotelu, zjadł i wypił to czy tamto i już trzeba wracać do normalnego podróżowania… Ech, łatwo nie jest… 😉 Ale dajemy radę… Dzięki przyjaciołom jesteśmy na czas odstawieni na lotnisko w Warszawie.
