Dzień czterdziesty czwarty – 06.11.2018
Do Zarate dopłynęliśmy skoro świt. Niewiadomo kiedy. Już drugi raz płyniemy (w życiu) do Zarate. To bardzo ciekawy port, jeden z największych portów RORO w Argentynie. (a w zasadzie największy).
Ciekawe podejście, bo najpierw wpływa się do estuarium Rio de la Plata, największego na swiecie lejkowatego ujscia, a później, rzeką la Plata płyniemy, może nie na żyletki, ale jest dosyć wąsko.
Dzień czterdziesty trzeci – 05.11.2018
Stoimy na kotwicy tuż przy Montevideo. Kapitan dostał dokładne koordynaty gdzie ma rzucić kotwicę. Czekamy. Po południu, około 18 ma przyjechać jeden pilot i przeprowadzić na przez estuarium Rio de la Plata, a później, już na rzece, przypływa kolejny pilot i około 14 godzin płyniemy do Zarate.
Dzień czterdziesty drugi– 04.11.2018
Nie wiem, czy kiedyś mieliście okazję być na imprezie karaoke, szczególnie filipińskiej. Jeśli nie to polecam. Co prawda potem ma się całkiem porządnie zdarte gardło, ale co tam, raz się żyje… Do tego otwartość i życzliwość tych ludzi jest niesamowita.
Dzień czterdziesty pierwszy– 03.11.2018
Wczoraj znowu wieczorne spotkanie u Sergeya w kabinie. Oglądaliśmy nasze zdjęcia z Chile przy akompaniamencie popcornu. Dzisiaj pada deszcz i nie można wyjść na zewnątrz także trzeba sobie zorganizować życie wewnątrz statku. Siedzę wobec tego w salce konferencyjnej i piszę trochę o tym co się dzieje.
Dzień czterdziesty – 02.11.2018
Dziś mały jubileusz, czterdziesty dzień podróży. Rano, o 10.00 wypływamy z Paranagua, jest uroczy dzień słońce wychodzi po 13.00 już tak na dobre. Rozświetlające błyski migają na falach. Płyniemy do Zarate w Argentynie. Stoimy bardzo długo i obserwujemy oddalający się ląd… Już wiem, że nowy Schedule (rozkład jazdy) mówi o tym że 8 mamy być w Montevideo.
Dzień trzydziesty dziewiąty – 01.11.2018
Do Paranagua wpłynęliśmy tuż przed kolacją. Było ciemno, mgliście i delikatnie można by rzec, że nie przyjemnie. Podobno bardzo ładne podejście jest do tego portu, który jest bardzo malowniczo położony. My niestety musimy wierzyć na słowo.
Dzień trzydziesty ósmy – 31.10.2018
Czas leci szybko. My sobie całą noc spaliśmy, bo późno poszliśmy spać, trzeba było posiedzieć trochę z panami oficerami.. Na szczęście tylko do pierwszej, wiec rano mogliśmy spokojnie wstać. Ja nawet trochę wcześniej, bo jakoś na statku nie mogę tyle spać.
Dzień trzydziesty siódmy – 30.10.2018
Rio de Janeiro. Od rana piękna słoneczna pogoda. Temperatura 26-280C. Tuż po lunchu dostajemy pozwolenie od kapitana na wyjście ze statku. Mamy czas do 18.00. Szybka decyzja – jedziemy. Razem z Isabelle oraz jej mężem Willim wychodzimy ze statku.
Dzień trzydziesty szósty – 29.10.2018
Około 17.00 mamy być w Rio de Janeiro. Niby z Vitorii jest tylko 17 godzin, ale w praktyce trzeba czekać na miejsce w porcie, więc pomimo że płyniemy na razie z prędkością 17 węzłów, to za jakiś czas będziemy redukować prędkość i jeszcze nie wiadomo jak to będzie.
Dzień trzydziesty piąty – 28.10.2018
Najgorsze jest to, że czas jakby znowu zwolnił, a ja ciągle nie mogę się przyzwyczaić do kolejnej zmiany czasu. Budzę się w nocy, rano już nie mogę spać. W nagrodę około 15.00 mam straszliwy zjazd i zwykle muszę się położyć, czasem nawet przysypiam, odruchowo po prostu.
