Dzień trzydziesty czwarty – 27.10.2018
Sądny dzień wczoraj. O 14.00 podpłynął pilot. Wszystko wydawało się być dobrze, widziałam jak z małej łódki przemieszcza się w stronę statku, wysoki, lekko przyprószony siwizną mężczyzna. Potem widziałam ten moment jak chwycił się drabinki i raptem, w ciągu jednej sekundy znalazł się w wodzie.
Dzień trzydziesty trzeci – 26.10.2018
Stoimy na redzie w Vittorii. Trzeci dzień. Mam wrażenie, że to jakiś dzień świstaka, ale chyba nie. Śniadanie prawie takie samo jak zwykle. Tosty jajka sadzone, ser żółty i dżem truskawkowy.
Mam dejavu. Znowu siedzę na mostku.
Dzień trzydziesty drugi – 25.10.2018
Kolejny poranek siedzę na mostku i się zastanawiam co napisać. Justyna mi zawsze mówi, że to ma być coś ciekawego, coś takiego, czego nikt nie pisze, bo wszyscy piszą tylko jak było fajnie, ciekawie i przyjemnie.
Dzień trzydziesty pierwszy – 24.10.2018
Jesteśmy na redzie w Vitorii ja na mostku. Bardzo dobre miejsce, żeby znaleźć inspirację do pisania, bo muszę przyznać, że człowiek jest tu tak rozleniwiony, że nic się nie chce. Niby jest czasu pełno, ale mija on tak szybko, że nawet się nie obejrzymy, a już zleciał kolejny dzień.
Dzień trzydziesty – 23.10.2018
Na pokładzie najlepszy jest Harry ze swoją trąbką. Jest to naprawdę nieziemski facet i zawsze możesz liczyć na to, że Cię rozbawi.
Oprócz dwóch szwajcarskich par, na pokładzie jest również małżeństwo z Niemiec Katherina i Rainhold. Nie polubiliśmy się.
Dzień dwudziesty dziewiąty – 22.10.2018
Jest bardzo prawdopodobne że w czwartek będziemy w naszym pierwszym brazylijskim porcie – Vitoria. Dziś poniedziałek, więc praca na statku wre. Po przestawieniu czasu kolejną godzinę do tyłu, dla nas doba znowu się wydłużyła. Ale załoga robi swoje.
Dzień dwudziesty ósmy – 21.10.2018
Każdego dnia ogarniamy się tak samo. Rano wstajemy, jemy śniadanie, potem kawa. Dziś niedziela więc trochę zmiana rytuału. Po południu siedzimy na basenie. Razem z Isabelle, jej mężem Williem i Harrym pluskamy się w wodzie. Jest bardzo gorąco, więc taka woda napompowana z oceanu wydaje się być marzeniem.
Dzień dwudziesty siódmy – 20.10.2018
Sobota zaczęła się jak zwykle dla pasażera na statku nader leniwie. Na śniadanie trzy gorące, lekko spalone tosty, do tego jajecznica, jajko na twardo i trochę żółtego sera. Na koniec domowej roboty dżem truskawkowy. Po wczorajszej imprezie wszystko działa jakby trochę z opóźnieniem.
Dzień dwudziesty szósty – 19.10.2018
Czas nie idzie na statku równym tempem. Mam wrażenie, jakby przyśpieszał tak, że jutro miałoby przyjść wcześniej niż normalnie. W dzisiejszy piątkowy ranek przekroczyliśmy równik.
Absolutnie pewną rzeczą jest chrzest kadetów na statku podczas takiego rejsu.
Dzień dwudziesty piąty – 18.10.2018
Naprawdę chciałabym napisać jak dziś fantastycznie minął czas. Ale to rzeczywiści był taki dzień, w którym za wiele się nie działo. Obserwujemy zatem pasażerów. To dopiero jest ciekawe.. Może trudno nam będzie nawiązać tu przyjaźnie, ale tego nigdy nie wiadomo.
