Dzień trzysta osiemdziesiąty trzeci 11.10.2019
Tuż po ósmej rano docieramy do ambasady. Razem z konsulem, który będzie dla nas tłumaczył podczas przesłuchania, jedziemy autem ambasady na posterunek policji Apolo. Tam, ten sam policjant, z którym rozmawialiśmy w poniedziałek, spisuje zeznanie. Zadaje dziwne pytania, typu, czy chce pan adwokata, albo jakie znaki były na ulicy w momencie wypadku, albo na jakim biegu jechałem, czy znam stan zdrowia motocyklisty, który uderzył w nasz samochód.
Dzień trzysta osiemdziesiąty drugi 10.10.2019
Dopadła nas schiza. Normalnie czujemy się zastraszeni, aż strach wyjść z hotelu. Dobrze, że nasze auto stoi na parkingu zamkniętym, murowanym, nie widać go w ogóle z ulicy. zdecydowaliśmy wczoraj, że pójdziemy dziś do ambasady. Z naszego hotelu jest blisko, raptem 10 minut piechotą.
Dzień trzysta osiemdziesiąty pierwszy 09.10.2019
Dziś dzień długi, męczący, stresujący, wyczerpujący, wku… przepraszam, irytujący. A wszystko właśnie dziś, na kolejne urodziny. Najpierw dostałam drogi prezent, bo jakże inaczej nazwać wizytę w warsztacie mechanicznym w Limie, gdzie naprawdę sami fachowcy, fachowo się zabrali do naszego auta, wymienili wszystko co było zaplanowane – Olej, filtry, tuleje tylnego zawieszenia, przewód ciśnieniowy oleju, sprzęgło wisco, regulowali zawory i jeszcze się zabrali za miekkie, gąbczaste ostatnio hamulce.
Dzień trzysta osiemdziesiąty 08.10.2019
Hotel w którym się zatrzymaliśmy okazał się być chyba hotelem na godziny… Materace w pokoju są z ceraty, lustro na ścianie i odgłosy z sąsiednich pokoi jednoznaczne… Ale nam to za bardzo nie przeszkadza w zaistniałej sytuacji.
Dzień trzysta siedemdziesiąty dziewiąty 07.10.2019
Pierwszy poranek po powrocie do Peru nie zapowiadał takiego rozwoju wypadków jaki potem się wydarzył i jaki nam zgotował los, ale może opiszę wszystko po kolei… Obudziliśmy się dosyć wcześnie po jakichś 5 godzinach snu. Nie całkiem wyspani, ale już na tyle wypoczęci, żeby rozpocząć dzień.
Dzień trzysta siedemdziesiąty ósmy 06.10.2019
I jak to zwykle w życiu bywa nadszedł dzień wylotu z Polski. Te cztery tygodnie w kraju minęły jak oka mgnienie… Człowiek ledwo się rozsiadł w fotelu, zjadł i wypił to czy tamto i już trzeba wracać do normalnego podróżowania… Ech, łatwo nie jest… 😉 Ale dajemy radę… Dzięki przyjaciołom jesteśmy na czas odstawieni na lotnisko w Warszawie.
Dzień trzysta pięćdziesiąty do trzysta siedemdziesiąty siódmy 08.09.2019 – 05.10.2019
Pierwszy tydzień w Polsce minął nam szybko. Zaskakująco szybko. Kilka wizyt u znajomych planowanych jeszcze przed przylotem było super miłych. Fajnie jest się móc spotkać i pogadać jak gdyby się nie wyjeżdżało.
Mówiąc o kuchni boliwijskiej nie można nie wspomnieć o chuño. To ziemniak, pozbawiony wody w procesie odwodnienia. Aby mogło powstać dobre chuño musi być zimno. Na początku wybiera się ziemniaki, następnie rozprowadza je na trawie, pozostawia się na na noc, by mogły zamarznąć, a następnego dnia słońce rozmraża je, oddzielając łuszczy skrobię i odparowuje płyn.
