Dzień trzydziesty ósmy – 31.10.2018
Czas leci szybko. My sobie całą noc spaliśmy, bo późno poszliśmy spać, trzeba było posiedzieć trochę z panami oficerami.. Na szczęście tylko do pierwszej, wiec rano mogliśmy spokojnie wstać. Ja nawet trochę wcześniej, bo jakoś na statku nie mogę tyle spać.
Dzień trzydziesty szósty – 29.10.2018
Około 17.00 mamy być w Rio de Janeiro. Niby z Vitorii jest tylko 17 godzin, ale w praktyce trzeba czekać na miejsce w porcie, więc pomimo że płyniemy na razie z prędkością 17 węzłów, to za jakiś czas będziemy redukować prędkość i jeszcze nie wiadomo jak to będzie.
Dzień trzydziesty piąty – 28.10.2018
Najgorsze jest to, że czas jakby znowu zwolnił, a ja ciągle nie mogę się przyzwyczaić do kolejnej zmiany czasu. Budzę się w nocy, rano już nie mogę spać. W nagrodę około 15.00 mam straszliwy zjazd i zwykle muszę się położyć, czasem nawet przysypiam, odruchowo po prostu.
Dzień trzydziesty trzeci – 26.10.2018
Stoimy na redzie w Vittorii. Trzeci dzień. Mam wrażenie, że to jakiś dzień świstaka, ale chyba nie. Śniadanie prawie takie samo jak zwykle. Tosty jajka sadzone, ser żółty i dżem truskawkowy.
Mam dejavu. Znowu siedzę na mostku.
Dzień dwudziesty siódmy – 20.10.2018
Sobota zaczęła się jak zwykle dla pasażera na statku nader leniwie. Na śniadanie trzy gorące, lekko spalone tosty, do tego jajecznica, jajko na twardo i trochę żółtego sera. Na koniec domowej roboty dżem truskawkowy. Po wczorajszej imprezie wszystko działa jakby trochę z opóźnieniem.
Dzień dwudziesty szósty – 19.10.2018
Czas nie idzie na statku równym tempem. Mam wrażenie, jakby przyśpieszał tak, że jutro miałoby przyjść wcześniej niż normalnie. W dzisiejszy piątkowy ranek przekroczyliśmy równik.
Absolutnie pewną rzeczą jest chrzest kadetów na statku podczas takiego rejsu.
Dzień dwudziesty pierwszy – 14.10.2018
Ranek trochę ciężki. Głowa boli… Ale zwlekam się z łóżka o szóstej rano i próbuje wstać, ubieram tylko spodnie i kurtkę i wychodzę na podkład łapać sygnał. Widzę, można tak powiedzieć że przez padający deszcz dostrzegam w ciemnościach jasne światła wysp kanaryjskich.
Dzień dziewiętnasty – 12.10.2018
Przygotowania do sztormu ciąg dalszy. Na pokładzie trwa akcja przypinania pasami wszystkich luźnych elementów, podobnie jest w niektórych pomieszczeniach. Poczułam się nieswojo.
– Boisz się? – spytał mnie mąż.
– Nie – odpowiedziałam, ale przypomniał mi się kawał, jak Bóg zgromadził na jednym statku wszystkie złe kobiety i rozpętał sztorm… Nie komentowałam niczego.
Temat zamontowania dodatkowych poduszek powietrznych w tylnym zawieszeniu kiedyś już rozważaliśmy. Jednak na dłuższy czas ucichł w natłoku innych spraw i dopiero ostatnio okazało się, że będzie to najlepsze rozwiązanie. Powody?
Oknami, a konkretnie ich ilością, rodzajem i rozmieszczeniem w Defenderze zajmowaliśmy się już od dawna. Jak pewnie pamiętacie, na samym początku chcieliśmy naprawiać te, które były w nim zamontowane. Jednak pomysł ten szybko upadł, ponieważ ich stan był beznadziejny. Sparciałe uszczelki, popękane plastiki i pokrzywione prowadnice nie dawały nadziei na ich reanimację.
