Dzień pięćset siedemdziesiąty pierwszy – 16.04.2020
Wczoraj chyba za długo siedziałem wieczorem, a właściwie już prawie w nocy do 24, bo rano coś nie chciało mi się wstać… Cyba jakoś przestawia się człowiek z chodzeniem spać coraz później. Ciekawe czy to z powodu siedzenia w jednym miejscu, czy z nudów…
Pogoda nam tu cały czas funduje lato i to takie bardzo upalne i stabilne.
Dzień pięćset siedemdziesiąty – 15.04.2020
Dziś w nocy, a właściwie nad ranem, a dokładnie o godzinie 5,59 poczułem lekkie wstrząsy. Ziemia zadrżała na kilkanaście sekund. Co prawda niezbyt mocno i gdybym spał w aucie całkiem bym tego nie odczuł. Jednak leżąc na cieniutkim materacu na ziemi w namiocie czułem wyraźnie, że ziemia zadrżała… Okazało się potem w rozmowach z sąsiadami na kampingu, że kilka dni temu również były wstrząsy, jednak ten dzisiejszy był silniejszy od poprzednich i inni też go czuli…
Dziś ponownie dzień gospodarczy.
Dzień pięćset sześćdziesiąty dziewiąty – 14.04.2020
Poranna kolumbijska kawa z naszego ekspresu, czyli kafeterki ciśnieniowej, smakuje wyśmienicie. Jakoś tak to już stało się codziennym rytuałem, że parzymy ją codziennie rano i mamy chwilę ciszy z widokiem na plaże. Jeszcze wtedy nikt nam nie hałasuje i nie przeszkadza, bo wszyscy śpią.
Dzień pięćset sześćdziesiąty ósmy – 13.04.2020
Dziś poniedziałek wielkanocny… Za bardzo nie dostrzegamy ze to właśnie ten dzień. W Polsce siłą rzeczy człowiek nastawia się jakoś tak świątecznie. Tu być może z powodu otaczających nas palm, albo z racji tego że nie mamy warunków do organizowania świąt, nie wyróżniamy dzisiejszego dnia za bardzo.
Dzień pięćset sześćdziesiąty siódmy – 12.04.2020
Dziś Krzysztof wziął się za pieczenie typowych podpłomyków, czyli nie dodał drożdży tylko woda, sól i mąka. Bardzo mu brakuje chleba… Ja się zabrałam za świąteczną sałatkę z kukurydzy, tuńczyka, cebuli i majonezu. I jajko na twardo.
Dzień pięćset sześćdziesiąty szósty – 11.04.2020
Czas leci. To już Sobota przedświąteczna. Krzysiek się dziś zirytował, że nie może tu nigdzie w piekarniach trafić na dobry chleb, poza wielkimi sieciówkami typu Exito, gdzie jako takie są jeszcze bagietki. Poza tym trudno, bo większość chlebków i bułek jest słodka!
Dzień pięćset sześćdziesiąty piąty – 10.04.2020
Dziś dzień jakby męczący psychicznie. Przyszedł dołek, przyszedł kryzys. Życie nie ma sensu tu na tej plaży, ,siedzenie bez sensu i tak dalej..
Na szczeście po psychicznej burzy i mżawce przychodzi słońce i znowu biegniemy do morza i taplamy się w wodzie, choć troche to nas napawa radością i uciechą, taką dziecięcą, co pomaga wytrzymać tą izolację, w której źle się czujemy, a najgorsze jest to, że ciągle nic, ale to kompletnie nic nie wiadomo co dalej.
Dzień pięćset sześćdziesiąty czwarty – 09.04.2020
Wlazłem dziś na dach Defendera. Ale nie jakoś tak żeby mi się szczególnie chciało. Po prostu żona farbowała włosy i musiałem szukać szczoteczki do nakładania farby. Oczywiście nie znalazłem jej… Ale za to przejrzałem skrzynki narzędziowe i znalazłem pędzelek do malowania.
Dzień pięćset sześćdziesiąty trzeci – 08.04.2020
Nasi znajomymi, którzy prawie 2 tygodnie temu ewakuowali się z Kolumbii, do Polski, nagrali nam na Whatsapp’ie długą wiadomość, ponad 15 minutową, z czego wyłapaliśmy tylko, że siedzą na kwarantannie, zamknięci, ale maja gumki i alkohol.
Dzień pięćset sześćdziesiąty drugi – 07.04.2020
Dziś znowu nie wiadomo jaki dzień tygodnia, ale jak sprawdzimy na telefonie, to wiemy. Choć z drugiej strony wydawało nam się że jest środa. Już wiemy, też że prezydent przedłużył kwarantannę do 26 kwietnia. Prezydent Kolumbii oczywiście, bo to co robią w Polsce, wraz ze zbliżającym się majem, to nawet nam się tego nie chce komentować, zwłaszcza że nie mamy dużo wiadomości…
Znowu dziś wyłączyli prąd, co jest bardzo wkurzające.
