Dzień dwieście czterdziesty ósmy 29.05.2019
Dojeżdżamy do La Paz, a właściwie do El Alto. 4000 mnpm .Mamy namiar od Marcina Obałka z traktoriady na sympatycznego Boliwijczyka. Pedro natychmiast zabiera nas do swojego domu, wjeżdżamy do garażu, nie bez problemów, bo trzeba zdjąć karnistry i spuścić powietrze w oponach.
Dzień dwieście czterdziesty siódmy 28.05.2019
Cochabamba chyba nie będzie mi się dobrze kojarzyć. Rano pakujemy się, wyjeżdżamy z hotelu po spokojnym śniadaniu. Następuje tutaj seria „gdyby”. Gdybym nie wzięła go z domu, gdybyśmy pojechali na targ taksówką, gdybym schowała go pod koszulkę.
Dzień dwieście czterdziesty szósty 27.05.2019
Rano testujemy boliwijskie śniadanie hotelowe. Okazuje się całkiem znośne, chociaż niezbyt obwite. Pożeramy połowę tacy papaji. Potem idziemy na miasto, mamy parę spraw do załatwienia. Najważniejsza to zakup butli z gazem do kuchenki turystycznej. Na głównym placu napotykamy defiladę reprezentującą wszelkiego rodzaju wojska.
Dzień dwieście czterdziesty piąty 26.05.2019
Rano budzimy się nieco zmarznięci. Nie włączamy ogrzewania postojowego, ponieważ mamy przekonanie, ze i tak wyłączy się z błędem. Nad ranem temperatura oscylowało około 5 stopni. Ale gdy tylko wzeszło słońce, zrobiło się całkiem przyjemnie, prawie 10 stopni…
Słońce przepięknie oświetlało zbocze, które wybraliśmy sobie na dziki nocleg.
Dzień dwieście czterdziesty czwarty 25.05.2019
Będziemy się powtarzać, ale Boliwia zachwyca. Góry i widoki górskie, przepaście, szczyty spowite lekko chmurami, błękitne niebo dziś szczególnie i ciepła, piękna pogoda. Odwiedzamy dziś rynek w Yhutupampa. Niewielka wioska, w której pełno ludzi, bo sobota, wiec z okolicznych wiosek wszyscy zjechali, by sprzedawać mydło i powidło.
Dzień dwieście czterdziesty trzeci 24.05.2019
Rano wstajemy wcześnie i ruszamy bez śniadania. Powodem jest pętający się pies, który nie wygląda zachęcająco. Nie można nawet zrobić siku. Po kilku kilometrach nadrabiamy te fizjologiczne zaległości i ogarniamy się bardziej. Zjadamy wygrzebane z zapasów żywieniowych banany.
Dzień dwieście czterdziesty drugi 23.05.2019
Poranek zastaje nas w mglistej i lekko deszczowej aurze, liczyliśmy że wczorajsza pogoda się trochę odmieni, jednak nie. Ruszamy do La Higuera, do której zostało nam 30 km. Droga jest najprawdopodobniej otoczona przepaściami, jednak niewiele widać, bo jedziemy prawie w chmurach, z których popaduje niewielki, ale bardzo regularny kapuśniaczek.
Dzień dwieście czterdziesty pierwszy 22.05.2019
Wyjeżdżamy o 10.00. W dowodzie wdzięczności za przetrzymanie nas dwa tygodnie w super warunkach, sprzątamy apartament. W pocie czoła. Zmywamy, pucujemy i glansujemy… Frank jak zwykle punktualny, Roksana nadspodziewanie również…
To naprawdę wspaniali ludzie i jesteśmy wdzięczni, że mogliśmy u nich spędzić trochę czasu, korzystając z gościnności, z rad i wskazówek, które pozwolą nam bezpiecznie ruszyć w dalszą drogę..
Dzień dwieście czterdziesty 21.05.2019
Powoli się pakujemy. Jutro wyjeżdżamy. Dosyć już tego siedzenia w domu franka, zużywania mu prądu i drogiego drzewa. PO południu odwiedzamy lokalny cmentarz. Jest wielki, są ogromne kaplice, w których pochowani są zmarli, oczywiście ci najbogatsi w Sucre.
Dzień dwieście trzydziesty dziewiąty 20.05.2019
Dzis znowu idziemy do szpitala, na kontrolę, bo angina nie chce przejść. Dzwoniła Emilka i trochę mnie uspokoiła. Nie jesteśmy już tacy młodzi i nie goi się tak jak na psie… chociaż akurat psa przykład nie jest dziś dobry bo pies, który jest w domu Franka jest po jakiejś nieudanej kastracji i słabo mu się goi…
Jedziemy taksówką jak zawsze.
