Dzień sto trzydziesty trzeci 03.02.2019
Niedziela nie może obejść się bez obiadu z biskupem, jest do tego dwóch księży argentyńskich, wiec rozmowy toczą się tylko po hiszpańsku. Dla nas to świetna praktyka, zwłaszcza że misjonarze są dobrze wykształceni i mają w zanadrzu mnóstwo historii, które pozwalają zarówno dobrze się uśmiać, jak i zrozumieć, jak dziwne, trudne i wyboiste ich życie jest tutaj, w Argentynie.
Dzień sto trzydziesty drugi 02.02.2019
Dzień pełen wrażeń. Po małym śniadaniu ruszamy w kierunku Gualjaina, drogą nr 12 a później jeszcze z 35 km do Piedra Parada. Piękny monumentalny fragment skalny, a tuż obok kanion, który podobno jest sławny na cały świat, gdzie wspinacze, skałkowy, uwielbiają się wspinać.
Dzień sto trzydziesty 31.01.2019
Dziś bardzo pracowity dzień. Rano (skoro świt po ósmej) wstaliśmy, kawa, śniadanie, pogaduchy z misjonarzami. Potem trochę pracy na kompach, o 12.30 delikatny obiadek, po wczorajszym rosole pomidorowa, po czym po krótkiej chwili wytchnienia ruszamy w kierunku Trevelin.
Dzień sto dwudziesty dziewiąty 30.01.2019
Jesteśmy w Esquel. Przyjechaliśmy wczoraj. Nocujemy u Redemptorystów. Trochę pomyliliśmy domy i od razu trafiliśmy do biskupstwa. Ale widać tak miało być. Poznajemy przez przypadek Mariusza, który rezyduje w Lago Puelo. Później dołączają do nas Jacek (przyjaciel Jarka) i Piotr.
Dzień sto dwudziesty ósmy 29.01.2019
Dziś dzień drogi. O 8.20 wyruszamy w kierunku Esquel. Na śniadanie trochę wczorajszych czereśni i rogaliki (medialunas). Droga przez patagońską prowincję Chubut jest długa, monotonna, dookoła jak okiem sięgnąć tereny pokryte charakterystycznymi kępami wysokich traw. Mijamy Rio Mayo, miejsce gdzie byliśmy cztery lata temu.
Dzień sto dwudziesty siódmy 28.01.2019
Rano pierwszy raz od długiego czasu jest ciepło. Można wyjść w krótkim rękawku z samochodu, pomimo, że wieje bardzo duży wiatr. Bardzo duży. Chwilę kręcimy się po mieście, staramy się doładować naszą komórkę, ale okazuje się że to trochę trudne.
Dzień sto dwudziesty szósty 27.01.2019
Jak to Krzysztof mówi, wyszliśmy dziś ze swojej strefy komfortu (zona of comfort). Rano wstaliśmy skoro świt, obudziłam się o wpół do siódmej i pojechaliśmy do Parku Jeinimeni zrobiliśmy tak zwane pierwsze mały kółko, czyli ponad 7 km trekkingu, podczas którego oglądaliśmy piękne skały, niewielką jaskinię rąk (podobną jak cztery lata temu w Argentynie), a także specjalne formacje skalne zwane Valle Lunar (dolina księżycowa).
Dzień sto dwudziesty piąty 26.01.2019
Dziś stwierdziliśmy, ze jedziemy szlakiem dziewcząt (kobiet) które kiedyś wyjechały do Ameryki Południowej, a to do pracy, a to podróżować i zostały… Znalazły miłość (lub po prostu faceta) i zwykle mają dziecko (lub nawet dwoje). Tak było w Urugwaju – w Montevideo, potem w Aguas Calientes, potem w Castro na wyspie Chiloe, jedna dziewczyna w Puerto Cisnes, a dziś, zupełnie przypadkiem, znaleźliśmy jedną w Chile Chico.
Dzień sto dwudziesty czwarty 25.01.2019
Wczoraj wieczorem czekała nas jeszcze jedna niespodzianka. Znaleźliśmy piękne miejsca tuż za Cochrane, na drodze x-890 która w pewnym sensie kończy się nad rzeką, przy przeprawie promowej. Byliśmy już po kolacji, kiedy podjechało para rowerzystów. Dziewczyna Polka, Aurelia, od 13 lat mieszkająca w Niemczech wraz ze swoim przyjacielem – Austriakiem.
Dzień sto dwudziesty trzeci 24.01.2019
Od rana leje jak z cebra. Leje. Spałem jak zabity, a jak się okazuje, ze żona usłyszała deszcz już w nocy (bo ma lepszy słuch). Aby nie zmoknąć przy porannej toalecie – ograniczamy ją do minimum, odpalamy auto i kolejne 100 km do Cochrane pokonujemy jak na nas, w zawrotnym tempie.
