Dzień sto siódmy 08.01.2019
Rano wspaniały wschód słońca. Claromeco to jedno z tych niezwykłych miejsc, gdzie możesz na plaży zobaczyć i wschód słońca i zachód. Oczywiście warunkiem jest bezchmurne niebo… Podobno są jeszcze takie miejsca na świecie, gdzie możesz zobaczyć rano wschód a wieczorem zachód słońca.
Dzień sto szósty 07.01.2019
Rano wstaliśmy , nieśpieszne śniadanie, jak zwykle, ostatnie w tym pobycie w Buenos Aires. Znajome nam już medialunas, kawa z gorącym mlekiem podana przez równie znajomego i przyjaznego recepcjonistę, jakżesz latynoskiego.
Po śniadaniu spakowaliśmy swój niewielki dobytek i zahaczając po drodze o sklep motoryzacyjnym, z zamiarem kupienia siatki na worki z wodą (te wcześniejsze się po prostu rozsypały, spróchniała guma i zaczęła pękać).
Dzień sto piąty 06.01.2019
Dziś dzień pracowity. Wreszcie strona uzupełniona. Zdjecia zgrane z karty pamieci. Facebook ogarnięty. Można wyruszać w drogę. Planujemy jutro dojechać do Quilmes odwiedzić redemptorystów, a potem już kierunek na Claromeco i odwiedziny u Polaka (a co…. Ale mam podejrzenia, że on nie ma polskiego paszportu..)
Dzień sto czwarty 05.01.2019
Co za dzień, co za dzień. Kolejny dzień spełniania marzeń. Jeszcze w Polsce nawiązałam kontakt z bootmaker’em, człowiekiem, który robi buty. Ale nie byle jakie buty. To teksańskie buty, takie kowbojskie. Anibal Ovieczka jest potomkiem Polaków, jak lubi o sobie mówić i ręcznie robi buty w Lanus, pod Buenos Aires.
Dzień sto drugi 03.01.2019
Budzimy się rano, już nie pada, ale wszystko na zewnątrz mokre. Na szczęście w środku nie tak bardzo. Na stacji benzynowej kupujemy kawę i medialunas i spotykamy „brata”. W zasadzie pierwszy Defender na trasie, jak się okazuje argentyńska para artystów rzemieślników (biżuteria i rzeźba) podróżuje po kraju.
Dzień sto pierwszy 02.01.2019
Wyjeżdżamy z Resistencia (bo kurcze jak to odmieniać…??). Przez Corrientes jedziemy w kierunku Buenos Aires. Do stolicy mamy niecały tysiąc kilometrów (nie wiem, czy wspominać o tym ze trochę pomyliliśmy z drogą. Ale tak to już jest w Argentynie, pojedziesz nie w tą stronę nie skonfrontujesz się z mapą i już 100 kilometrów musisz nadkładać, bo po prostu nie ma innej drogi).
Dzień setny 01.01.2019
Och.. pierwszy dzień nowego roku. Setny dzień podróży. Dokładnie sto dni temu wyruszyliśmy z domu. Studniówka. Wypada świętować…
Noc Sylwestrowa minęła bardzo miło, nocne Polaków rozmowy. Czyli trochę o polityce, trochę o innych sprawach. Gorąco.. cały dzień gorąco.
Dzień dziewięćdziesiąty dziewiąty 31.12.2018
Ostatni dzień roku. Honorio zaprosił nas na asado w południe. Wcześniej robimy rosół (tradycyjnie) cóż na to poradzić, że polscy księża kochają polski rosół. W południe zatem jemy talerz rosołu i udajemy się tuż obok, dwie przecznice dalej do domu Honorio i jego żony Viviany.
Dzień dziewięćdziesiąty ósmy 30.12.2018
Dzień upływa leniwie. Siedzimy w domu Redemptorystów. Po śniadaniu mamy czas na swoje sprawy, o dwunastej obiad, Polaków rozmowy, później siesta. Cieszymy się życiem. Bardzo gorąco. Taki żar z nieba, ze nie chce się nic. O 16.00
Dzień dziewięćdziesiąty siódmy 29.12.2018
Gorąco od rana. Jemy polskie śniadanie u Franciszkanów i ruszamy w kierunku Asuncion, stolicy Paragwaju. Zaskakuje nas to, że nie ma tabliczki z nazwą miasta, tylko bardzo płynnie wjeżdżamy z wielu pomniejszych przyległości miasta do centrum. Bez mapy, bez nawigacji, próbujemy sobie jakoś radzić.
