Dzień pięćset czterdziesty szósty – 22.03.2020
Co to się na tym świecie porobiło… Człowiek na „chwilę” pojedzie z domu w Świat i Świat staje na głowie. Takie to myśli z rana dziś mnie naszły, że trudne czasy przyszły i nie mamy za bardzo na to wpływu.
Dzień pięćset czterdziesty piąty – 21.03.2020
Dzisiejszy dzień stał się niespodziewanie bardzo emocjonujący i pełen akcji. Ale może po kolei. Jak już wiecie jesteśmy na „naszym” kempingu jakby zamknięci. Co prawda fizycznie od strony drogi nie ma bramy, a właściwie pozostały po niej tylko filary boczne.
Dzień pięćset czterdziesty czwarty – 20.03.2020
Na campingu życie upływa leniwie, podobnie pewnie jak niektórym na kwarantannie w domu, w Polsce. Rano zdyscyplinowanie zrobiłam trochę ćwiczeń z Chodakowską, ale potem już kawka, relaksik, widok na morze karaibskie. A poważnie to trochę trudno, bo jakbyśmy na to nie spojrzeli sytuacja sie zaognia, nie wiadomo co robić.
Dzień pięćset czterdziesty trzeci – 19.03.2020
Budzimy się rano. Jest przyjemnie, dosyć ciepło. Sprawdzamy internet, nowe wiadomości na temat ograniczana lotów międzynarodowych w Kolumbii od 23 marca. Ograniczania czy raczej całkowitego zakazu. Barbara i Carlos są niezwykle mili, ale przyjechał właściciel miejsca gdzie pracują i nie wiadomo jak się sytuacja potoczy.
Dzień pięćset czterdziesty drugi – 18. 03.2020
Po wczorajszym wietrznym popołudniu i wieczorze, poranek jest w miarę spokojny i nawet rześki. Ale tylko do momentu kiedy słońce podniesie się nieco wyżej nad linię krzaków zasłaniających nas od pobliskiego solniska po którym przechadzają się flamingi.
Dzień pięćset czterdziesty pierwszy – 17. 03.2020
Droga z Palomino do Riohacha to około 90 km prawie prostych odcinków. Przebiega przez otwarte tereny z plantacjami bananowców, kakao itp. Po lewej stronie w niedalekiej odległości, ale poza zasięgiem wzroku jest karaibskie wybrzeże.
Dzień pięćset czterdziesty – 16. 03.2020
Dzisiejsze śniadanie przenosi nas jakby w inny wymiar, a właściwie w inny świat podróżniczy. Mamy okazję popijać kawkę siedząc nad brzegiem karaibskiej plaż. Niby nic nowego ale jednak w nowych warunkach i na zaproszenie gospodarzy, kawa i śniadanie smakuje inaczej.
Dzień pięćset trzydziesty dziewiąty – 15. 03.2020
Niedzielne poranki maja jakiś inny klimat. Zauważyliście? No może nie tak jak sobotnie, ponieważ po sobocie jest jeszcze kolejny dzień wolny od pracy. I to jest rytm w którym funkcjonujemy na co dzień… Wydawało by się, że tego nic nie zmieni.
Dzień pięćset trzydziesty ósmy – 14. 03.2020
Chyba natura reguluje nam zegar biologiczny, bo budzimy się wyspani trochę po wschodzie słońca. Wynurza się ono zza linii morza i na początku jest bardzo blade i pomarańczowe. Powoduje to pewnie powietrze i chmury które rozpraszają jego promienie.
Dzień pięćset trzydziesty siódmy – 13. 03.2020
Siedzimy sobie przed wczoraj rano spokojnie i odpoczywamy na hamaku. W oddali plażą widzimy około 30 letniego chłopaka zbliżającego się w naszym kierunku. Nieśmiało podchodzi coraz bliżej, aż wreszcie skręca i kieruje się prosto na nas i słyszymy polskie – Dzień dobry!
