Dzień pięćset pięćdziesiąty szósty – 01.04.2020

Wpisywałam właśnie datę do tego postu i wyobraziłam sobie, jak to będzie, gdy przyjdzie czerwiec, a my ciągle  będziemy na tej kwarantannie, zamknięci na kampingu, z reglamentowanym jedzeniem.  Nie wiadomo co robić, ale się nie poddajemy, pomimo, że nastroje czasem średnie i sytuacja ogólnie frustruje, choć wiele osób popukało by się w głowę, bo jednak z ich punktu widzenia mamy super, hiper extra, super plaża, super pogoda, to nic, że sól zżera wszystko i jest wszędzie…

W każdym razie liczymy na to, że może to się wszystko jakoś ułoży, próbujemy nie zgłupieć i robić swoje rzeczy, dbając też o kondycję (niektórzy…). 

Dzień pięćset pięćdziesiąty piąty – 31.03.2020

Ubiegłej nocy zaczęło mocno wiać. A właściwie to już wieczorem i na dodatek wiatr od morza. Zresztą ten wiatr to temat na oddzielną opowieść. Ale w skrócie niesie ze sobą drobinki wody morskiej, słonej i powoli wszystko nam zaczyna rdzewieć, bo osadza się na wszystkim wokół.

Dzień pięćset pięćdziesiąty czwarty – 30.03.2020

Dzień jak co dzień… Dzień świstaka chciałoby się rzecz, bo naprawdę niewiele się dzieje, głupiejemy, niby coś robimy ale tak naprawdę to czas upływa nam na dysputach co zrobić, bo za chwilę skończą się nam peso kolumbijskie, co zrobić jak zaostrzą kwarantannę, choć już i tak nie wolno się poruszać po drogach i takie tam różne trudne tematy.

Dzień pięćset pięćdziesiąty trzeci – 29.03.2020

Rano razem w Willsonem, tutejszym panem od wszystkiego idziemy łowić ryby. Próbujemy próbujemy, ale na nic się to zdaje. Nie będzie dziś ryby na obiad. Trudno. Willson łowi na samą żyłkę, owiniętą na sporą szpulę,  na końcu żyłki jakby taki wabik, przypominający rybę, a powyżej dwa, w odstępach od siebie około 30 cm, haczyki z przynęta z mięsa.

Dzień pięćset pięćdziesiąty drugi – 28.03.2020

Abyśmy nie mieli za spokojnie i zbyt komfortowo na naszym kempingu w odizolowaniu, to dziś los zafundował nam jeszcze dodatkową atrakcję. A mianowicie wyłączyli energie… I nie wiadomo czy to jest spowodowane normalnymi tu przerwami w jej dostawach, czy czymś poważniejszym.

Dzień pięćset pięćdziesiąty pierwszy – 27.03.2020

Kolejne wieści z rejonu nie są już jakoś szczególnie zastraszające. Nie wiemy tak naprawdę nic więcej niż to co przeczytamy w internecie. A to czasem bywa delikatnie mówiąc niezbyt dokładne. Jednak czemuś musimy wierzyć oczywiście mocno racjonalnie podchodząc do przeczytanych wiadomości…

Dzisiejszym naszym zmartwieniem jest brak internetu.

Dzień pięćset pięćdziesiąty – 26.03.2020

 Czasem w podróży dzieje się coś na co nie mamy wpływu i czego się tak naprawdę nie spodziewamy. Każdego z nas to może spotkać, albo kogoś z naszej rodziny. W obecnej sytuacji chyba najbardziej sie tego obawiamy, bo nawet awaryjnie nie możemy w miarę szybko wrócić do domu.

Dzień pięćset czterdziesty dziewiąty – 25.03.2020

„Kolejny dzień z kalendarza spadł, podobny do innych dni…” Czy to aby nie za szybko na takie ckliwe i sentymentalne słowa z piosenki? Jeszcze za wcześnie na takie podejście do upływających dni  kwarantanny. Chociaż jakaś rutyna powoli wkrada się w nasze życie tu.

Dzień pięćset czterdziesty ósmy – 24.03.2020

Dzisiejsza poranna wizyta w lodówce ujawniła jeden nadpsuty pomidor!. Co za skandal ;). Człowiek nawet w czasie zarazy nie może liczyć na przychylność losu..? No dobra taki żarcik na początek, ale jednak coś w tym jest.

Dzień pięćset czterdziesty siódmy – 23.03.2020

Kwarantanny dzień trzeci…?

Nie wiem czy liczyć dni kwarantanny na naszej plaży i właściwie od kiedy je liczyć. Bo oficjalne zaczęła się w Kolumbii od poniedziałku, czyli dziś, ale my jesteśmy tu już od trzech dni.