Dzień czterysta pięćdziesiąty pierwszy – 18.12.2019
Zapadły decyzje. Na święta jedziemy do Franciszkanów do Guayzimi. Oni jeszcze o tym nie wiedzą, ale jak tylko znajdziemy Internet i sieć, to ich poinformujemy. Wyszło nam to z wielu powodów najbardziej optymalną opcją. Którą mamy zamiar wykorzystać.
Dzień czterysta pięćdziesiąty – 17.12.2019
Rano śniadanie jemy z Joanną i jej mężem, sałatkę z tuńczykiem, Rukola z pomidorem, rzodkiewki, ogórek, jednym słowem samo zdrowie. Siedzimy jeszcze do 10.00 dużo dyskutujemy o różnych sprawach, aż w końcu finalnie zbieramy się i ruszamy w stronę Baños.
Dzień czterysta czterdziesty dziewiąty – 16.12.2019
Dziś piękny dzień. Spaliśmy na stacji benzynowej (trzeba się chyba już zacząć przygotowywać). A o 10.00 wylądowaliśmy w Mocha. Tutaj mieszka Joanna ze swoim mężem Paulo i pięciomiesięczną córeczką Mają. Spędzamy fantastyczny dzień, oglądając dwa wulkany, Chimborazo, który ledwo się wychylił, a widać go z okna kuchni Joanny, oraz Tungurahua drugi wulkan.
Dzień czterysta czterdziesty ósmy – 15.12.2019
Wyjeżdżamy z Riobamba około 11 godziny. Zeszło nam się trochę na kempingu, bo rozmawialiśmy jakiś czas z rodzinką z Polski. A następnie był czas na śniadanie i oczywiście kawkę. Nabraliśmy tez wody we wszystkie zbiorniki i bańki które mamy ze sobą.
To danie podbija serca każdego kto zechce je spróbować. Po pierwsze jest to ugotowany pyszny ziemniak. Nie byle jaki bo ziemniak peruwiański. Kruchy, a jednocześnie troszkę mączysty. Duże plastry bulwy ziemniaczanej polane są pysznym sosem, wspaniałą salsą. To właśnie „crema de rocoto”.
Dzień czterysta czterdziesty siódmy – 14.12.2019
A dziś dla odmiany nocka była dużo cieplejsza. Chociaż wieczorem moja żona znowu marzła, ale to chyba już jest regułą… Mi wystarczyła lekka kołderka, a dla niej mało jest dwa śpiwory 😉 Chyba trzeba wracać w niższe i cieplejsze rejony.
Dzień czterysta czterdziesty szósty – 13.12.2019
Noc była znowu zimna! Pomimo, że zdawaliśmy sobie sprawę, że znowu jesteśmy wysoko i to jest normalne, to jakoś tak człowiek nie może się do tego przyzwyczaić… Jednak ogrzewanie nad ranem zadziałało i trochę się rozgrzaliśmy, bo temperatura spadła do kilku stopni.
Dzień czterysta czterdziesty piąty – 12.12.2019
Rano pomimo, że jakoś tak nie chce nam się wyjeżdżać, to jednak około 10 podejmujemy decyzje o opuszczeniu kempingu. Moja żona żegna się czule z Veronicą, którą poznaliśy na campingu. Mieszka tu i uczy w miejscowej szkole.
Dzień czterysta czterdziesty czwarty – 11.12.2019
Od rana siedzimy na kempingu i spokojnie odpoczywamy… Po wieczornym mglistym i mokrym okresie nie pozostało śladu. Ranek jest prawie słoneczny. Okoliczne góry widać prawie jak na dłoni. Chwilę po 8 widzimy na zboczu jak przejeżdża pociąg wioząc kolejnych turystów na swoją przejażdżkę.
Dzień czterysta czterdziesty trzeci – 10.12.2019
Noc była zaskakująco ciepła. Być może sprawiły to wysokie ściany kanionu w którym jesteśmy. A po drugie wysokość się trochę obniżyła, bo spaliśmy na około 2200 m. Czym by to nie było spowodowane, to dobrze dla nas.
