Dzień siedemdziesiąty piąty 07.12.2018
Dziś dzień sprzątania auta po wczorajszej eskapadzie. Wszystko czerwone w środku. Materace trzeba wyprać.. poszewki na poduszki wyprać, koc wyprać. Wszystkie szafki wysprzątać.
Po prostu dramat. Na koniec całe auto zostaje wyszczotkowane i umyte. Już dawno nie mieliśmy takiej czystości zewsząd.
Dzień siedemdziesiąty czwarty 06.12.2018
Dziś w planie wodospady Mocona. Wyruszamy skoro świt, po dziewiątej Rano Krzysiek robi śniadanie, jajecznicę. Jajka tu są od kur, nie ze sklepu. Co sobotę wierna pani przynosi woreczek jaj i po żółtku można poznać, że to po pierwsze świeże zbiory, po drugie, że kury biegają luzem, skubią trawkę, a nie są hodowane w kurzych fermach, bez miejsca na nic, nie mówiąc o swobodnym wybiegu.
Dzień siedemdziesiąty trzeci 05.12.2018
Ponieważ człowiek tak bardzo tęskni za podróżowaniem, Krzysztof zdecydował zabrać mnie dziś na krótką wycieczkę do Sao Miguel de Oeste w Brazylii.
Nieznacznie pomyliliśmy drogi i zdecydowanie za daleko pojechaliśmy droga nr 14. W momencie kiedy skończył się asfalt, zadecydowaliśmy jednak zawrócić z drogi i poszukać alternatywnej drogi (tej którą mieliśmy od początku jechać).
Dzień siedemdziesiąty drugi 04.12.2018
Dziś dzień rosołu (mąż postanowił leczyć mnie rosołem) i kotletów mielonych (też podobno na zdrowie). Dzień mija leniwie. Noga lepiej, dużo leżę i odpoczywam, ale wieczorem zrobiłam pierwsze harmonijkowe ćwiczenia od dawna. Nie ma ani weny do ćwiczeń, ani miejsca, ani sposobności.
Dzień siedemdziesiąty pierwszy 03.12.2018
Rano pojechaliśmy do szpitala na zdjęcie szwów. Znaleźliśmy (przypadkiem) chirurga. Młody , przystojny. Co najważniejsze wydawał sie kompetentny. Zdjął szwy, zobaczył, że rana się nieznacznie jakość tak babrze (czytaj, nie goi tak jak trzeba) zaordynował więc kolejny antybiotyk i zastrzyk przeciw tężcowi.
Dzień siedemdziesiąty 02.12.2018
San Pedro jest najciekawsze w niedzielę, kiedy na ulicach jest prawie pusto, zwłaszcza w porze sjesty. Miasto jest położone w gęstych lasach, pełnych chronionych drzew araukaria. Są naprawdę majestatyczne. W okolicznych wioskach jak na przykład w El Paraiso mieszkają ludzkie, którzy jak tylko usłysza że jesteśmy z Polski, mówią że też są Polakami, co oczywiście nie jest prawdą, bo Polak, który słowa nie mówi po polsku (i nie ma polskiego paszportu) może być tylko potomkiem Polaków, którzy emigrowali do Ameryki Południowej.
Dzień sześćdziesiąty dziewiąty 01.12.2018
Kolejny dzień odpoczynku w San Pedro. Nie pytajcie czy coś robimy z sensem, wczoraj Krzysiek naprawiał szybę, bo znowu nie dało się zamknąć okna od strony pasażera. Oderwał się taki plastik wewnątrz drzwi, który przytrzymywał szybę w prowadnicy.
Dzień sześćdziesiąty ósmy 30.11.2018
San Pedro. Stolica araukaria. Jak nabazgrali w Internetach można ją hodować w doniczce.. w miasteczku gdzie jesteśmy występuje jako piękne, wysokie drzewo, o strzelistej łodydze, z niezwykłymi igłami. Rośnie ich dużo dookoła. Wyglądają przepięknie, dostojnie i jakoś tak nostalgicznie.
Dzień sześćdziesiąty siódmy 29.11.2018
Gotować rosół dwa razy w ciągu dnia? Czy to możliwe. Nie. A jednak…
Wstaliśmy rano skoro świt. Trochę nie mogłam spać wczoraj w nocy, ale obejrzałam dwa odcinki Narkos i w końcu jakość zasnęłam.
Rano podjęliśmy decyzję że jednak jedziemy dalej.
Dzień sześćdziesiąty szósty 28.11.2018
Wczoraj wieczorem zmiana opatrunku, pojechaliśmy do szpitala, będzie dobrze, przynajmniej wszystko na to wygląda. Dziś już dużo lepiej. Noga prawie nie boli, tylko taka jest tkliwa przy dotknięciu. Dzień leniwie upływa na drobnych sprawach. Może jutro już się człowiek trochę ogarnie i wyruszymy w drogę?
