Dzień dziewięćdziesiąty czwarty 26.12.2018

NO to w drogę… mieliśmy wyruszyć wcześnie, ale się nie udało (jak to zwykle w Argentynie mało co tutaj jest na czas..). Jedziemy w kierunku Posadas, a tam zostaniemy na noc, by jutro rano przekroczyć granicę z Paragwajem.

Dzień osiemdziesiąty siódmy 19.12.2018

Wczoraj jeszcze wieczorna wizyta nas czekała. Borkowscy zaprosili nas na wspólne robienie empanadas. Co to była za przygoda. Trzeba przyznać, że mają przepiękny dom. Gdybym tam nie była to nigdy bym nie pomyślała, że w Argentynie może być naprawdę taki porządek i europejskie warunki.

Dzień osiemdziesiąty szósty 18.12.2018

Dzień wyjątkowo obfity w emocje, wszędzie wszystkiego pełno. Rano, po ósmej podjechaliśmy do tokarza. Był. Krzywił się trochę, trochę nic nie mówił, zastanawiał się. No, da się zrobić, powiedział, kiedy pokazaliśmy mu jaką część chcemy dorobić (wytoczyć) Ale mówi, że nie ma takiego materiału z którego można by to zrobić.

Dzień osiemdziesiąty trzeci 15.12.2018

Odkryliśmy dwa dni temu lody w San Pedro i teraz nie możemy się oprzeć i każdego dnia zjadamy (pożeramy) ćwierć litra lodów (na głowę oczywiście). Koniecznie trzeba wrócić do ćwiczeń fizycznych. Bo to się źle skończy. Ale smaki – moje ulubione Dulche de leche tentation (karmelowe z karmelem… żyć nie umierać) i czekoladowe z browni.

Dzień osiemdziesiąty drugi 14.12.2018

Chciałoby się dużo napisać, ale naprawdę niewiele się dzieje. Noga się goi, strupy coraz większe i powoli znika zagrożenie zarażenia rany. Gotujemy dużo, ostatnio nawet zrobiliśmy zakwas z buraków, a dziś gotowaliśmy zupę buraczaną…  I tak leci dzień za dniem.

Dzień siedemdziesiąty 02.12.2018

San Pedro jest najciekawsze w niedzielę, kiedy na ulicach jest prawie pusto, zwłaszcza w porze sjesty. Miasto jest położone w gęstych lasach, pełnych chronionych drzew araukaria. Są naprawdę majestatyczne. W okolicznych wioskach jak na przykład w El Paraiso mieszkają ludzkie, którzy jak tylko usłysza że jesteśmy z Polski, mówią że też są Polakami, co oczywiście nie jest prawdą, bo Polak, który słowa nie mówi po polsku (i nie ma polskiego paszportu) może być tylko potomkiem Polaków, którzy emigrowali do Ameryki Południowej.

Dzień sześćdziesiąty szósty 28.11.2018

Wczoraj wieczorem zmiana opatrunku, pojechaliśmy do szpitala, będzie dobrze, przynajmniej wszystko na to wygląda. Dziś już dużo lepiej. Noga prawie nie boli, tylko taka jest tkliwa przy dotknięciu. Dzień leniwie upływa na drobnych sprawach. Może jutro już się człowiek trochę ogarnie i wyruszymy w drogę?