Dzień sto dwunasty 13.01.2019
Rano skoro świt budzimy się. Jest 8:00. Wulkanu Osorno oczywiście nie widać, dookoła sporo samochodów i trudno o intymność i takie tam sprawy. Jesteśmy trochę podirytowani, że wulkanu nie widać, pomimo, że dzień wydaje się słoneczny. Decydujemy, ze pojedziemy zobaczyć z drugiej strony, może tam trochę mgły opadły.
Dzień sto jedenasty 12.01.2019
Noc minęła cicho i spokojnie. Wyspaliśmy się do ósmej, wstaliśmy szybka poranna toaleta na parkingu, wizyta w miejskiej piekarni na głównej ulicy miasta i już pędzimy na granicę. Przekraczamy ją w punkcie Paso Cardenal Antonio Samore najpierw, posterunek argentyński, później 17 kilometrów dalej faktyczna granica, a dalej, prawie 20 kilometrów dalej odprawa chilijska.
Dzień sto dziesiąty 11.01.2019
Dojechaliśmy w południe do Villa la Angostura. Cholernie drogie, turystyczne miejsce. Bardziej chyba niż Buenos Aires. Znalezienie noclegu poniżej 50 USD graniczy z cudem.
Nie szukamy nawet, tylko na jutro zaplanowaliśmy przekroczenie granicy z Chile w Cardenal/Samore.
Dzień sto dziewiąty 10.01.2019
Rano budzi nas słońce. Pogoda piękna, ale zimno. Rześko, jak Krzysztof mówi. Ogarniamy się lekko, poranna toaleta, zakupy i jedziemy do San Martin de Los Andes. Zdążymy się jeszcze pokłócić na śmierć i życie ale po dwóch godzinach dochodzimy jakoś do porozumienia.
Dzień sto ósmy 09.01.2019
Finalnie nie dojechaliśmy do Villa Regina, tylko zatrzymaliśmy się w Chichinales. Noc na stacji benzynowej YPF, ale cicho i spokojnie w nocy, choć Krzysiek mówił, że jakiś pociąg jechał, czy coś? Niemożliwe. W nocy chłodno (żeby nie powiedzieć, ze zimno), trzęsę się pod kołdrą, ale tak się przytulam do męża, że 6:30 postanawia wstać i ruszyć w dalszą drogę.
Dzień sto siódmy 08.01.2019
Rano wspaniały wschód słońca. Claromeco to jedno z tych niezwykłych miejsc, gdzie możesz na plaży zobaczyć i wschód słońca i zachód. Oczywiście warunkiem jest bezchmurne niebo… Podobno są jeszcze takie miejsca na świecie, gdzie możesz zobaczyć rano wschód a wieczorem zachód słońca.
Dzień sto szósty 07.01.2019
Rano wstaliśmy , nieśpieszne śniadanie, jak zwykle, ostatnie w tym pobycie w Buenos Aires. Znajome nam już medialunas, kawa z gorącym mlekiem podana przez równie znajomego i przyjaznego recepcjonistę, jakżesz latynoskiego.
Po śniadaniu spakowaliśmy swój niewielki dobytek i zahaczając po drodze o sklep motoryzacyjnym, z zamiarem kupienia siatki na worki z wodą (te wcześniejsze się po prostu rozsypały, spróchniała guma i zaczęła pękać).
Dzień sto piąty 06.01.2019
Dziś dzień pracowity. Wreszcie strona uzupełniona. Zdjecia zgrane z karty pamieci. Facebook ogarnięty. Można wyruszać w drogę. Planujemy jutro dojechać do Quilmes odwiedzić redemptorystów, a potem już kierunek na Claromeco i odwiedziny u Polaka (a co…. Ale mam podejrzenia, że on nie ma polskiego paszportu..)
Dzień sto czwarty 05.01.2019
Co za dzień, co za dzień. Kolejny dzień spełniania marzeń. Jeszcze w Polsce nawiązałam kontakt z bootmaker’em, człowiekiem, który robi buty. Ale nie byle jakie buty. To teksańskie buty, takie kowbojskie. Anibal Ovieczka jest potomkiem Polaków, jak lubi o sobie mówić i ręcznie robi buty w Lanus, pod Buenos Aires.
Dzień sto drugi 03.01.2019
Budzimy się rano, już nie pada, ale wszystko na zewnątrz mokre. Na szczęście w środku nie tak bardzo. Na stacji benzynowej kupujemy kawę i medialunas i spotykamy „brata”. W zasadzie pierwszy Defender na trasie, jak się okazuje argentyńska para artystów rzemieślników (biżuteria i rzeźba) podróżuje po kraju.
