Dzień pięćset czterdziesty drugi – 18. 03.2020
Po wczorajszym wietrznym popołudniu i wieczorze, poranek jest w miarę spokojny i nawet rześki. Ale tylko do momentu kiedy słońce podniesie się nieco wyżej nad linię krzaków zasłaniających nas od pobliskiego solniska po którym przechadzają się flamingi.
Dzień pięćset czterdziesty pierwszy – 17. 03.2020
Droga z Palomino do Riohacha to około 90 km prawie prostych odcinków. Przebiega przez otwarte tereny z plantacjami bananowców, kakao itp. Po lewej stronie w niedalekiej odległości, ale poza zasięgiem wzroku jest karaibskie wybrzeże.
Dzień pięćset czterdziesty – 16. 03.2020
Dzisiejsze śniadanie przenosi nas jakby w inny wymiar, a właściwie w inny świat podróżniczy. Mamy okazję popijać kawkę siedząc nad brzegiem karaibskiej plaż. Niby nic nowego ale jednak w nowych warunkach i na zaproszenie gospodarzy, kawa i śniadanie smakuje inaczej.
Dzień pięćset trzydziesty dziewiąty – 15. 03.2020
Niedzielne poranki maja jakiś inny klimat. Zauważyliście? No może nie tak jak sobotnie, ponieważ po sobocie jest jeszcze kolejny dzień wolny od pracy. I to jest rytm w którym funkcjonujemy na co dzień… Wydawało by się, że tego nic nie zmieni.
Dzień pięćset trzydziesty ósmy – 14. 03.2020
Chyba natura reguluje nam zegar biologiczny, bo budzimy się wyspani trochę po wschodzie słońca. Wynurza się ono zza linii morza i na początku jest bardzo blade i pomarańczowe. Powoduje to pewnie powietrze i chmury które rozpraszają jego promienie.
Dzień pięćset trzydziesty siódmy – 13. 03.2020
Siedzimy sobie przed wczoraj rano spokojnie i odpoczywamy na hamaku. W oddali plażą widzimy około 30 letniego chłopaka zbliżającego się w naszym kierunku. Nieśmiało podchodzi coraz bliżej, aż wreszcie skręca i kieruje się prosto na nas i słyszymy polskie – Dzień dobry!
Dzień pięćset trzydziesty szósty – 12. 03.2020
No dobra. Nie ma co chować głowy w piasek i udawać, że nas nie dotyczą wydarzenia ostatnich dni i godzin na świecie. Chodzi tu oczywiście o epidemie wirusa, który paraliżuje większość ludzkości. Nie będę tu rozważał czy słusznie, bo jest to bardzo delikatna sprawa i czas pokaże jaki będzie rozwój sytuacji.
Dzień pięćset trzydziesty piąty – 11. 03.2020
Można by powiedzieć, że zamieszkaliśmy nad oceanem. I chyba nie ma w tym przesady, bo nie wiemy kiedy ruszymy dalej… A chyba o to chodzi, że małe zasiedzenie się w jednym miejscu oznacza zamieszkanie :).
Dzień pięćset trzydziesty czwarty – 10. 03.2020
Dziś prawie leniwy dzień. Krzysiek trochę grzebie przy aucie. Zakłada nowe sygnały dźwiękowe, prezent od Michała. No i lokalizuje wreszcie problem ze światłami. Bo nie mieliśmy od jakiegoś czasu awaryjnych i świateł pozycyjnych. Ja głównie leżę na hamaku… potem sprzątam trochę w szafkach w aucie bo już się bałagan zrobił.
Dzień pięćset trzydziesty trzeci – 09. 03.2020
W nocy obudził mnie ogromny harmider. Okazało się, że to spory pies wywrócił kubeł ze śmieciami z dużą ilością pustych butelek po piwie ale szczęście jednak, że to tylko zwierzę a nie człowiek, złoczyńca, który chciał coś zmajstrować przy samochodzie.
